Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017

μισντ κολ

Είναι αργά μα σχώρα με
που κάπως
-έτσι απλά-

μου φάνηκε
πως η φωνή σου, η σιγανή
η
σχεδόν ψιθυριστή

ταιριάζει με τον ήχο
της πρώτης συνεπούς βροχής
                     του φθινοπώρου

Ταιριάζει στη φωνή σου
-ίσως- να λέει
"αγάπη μου"
να σπάει σ'αναστεναγμους
όπως ταιριάζει
στο μέτρο
                μια παύση εδώ.


Ενδίδω σε περιγραφές,
σε μινιατούρες μπουκαλιών
και σε φθηνές απομιμήσεις
της βεβαιότητας
του επικείμενου θανάτου
[λες και αρκεί για να μειώσει
τον
κτηνώδη όγκο του έψιλον
στο Εσύ και στο Εγώ]

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ, που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω μ’έχω δει να μαντεύω ένα μέλλον αντίγραφο αγναντεύω την γλώσσα σου να γκρεμίζει τις ρίμες κ...