Κυριακή 8 Οκτωβρίου 2017

κραταιά ως

Θα ξημερώνουν Δευτέρες
κι οι άνθρωποι
θα φυτεύουν μυρωδιές
στα σεντόνια

Ίσως μια Τρίτη πρωί να τους βρει
να πίνουν κονιάκ

με δάκρυα και ψίχουλα
από κουλουράκια γλυκάνισο
να χτίζουν

την τρομακτικά παρήγορη
-ίσως και πιο αποτελεσματική απ'την αγάπη-
σκέψη,
πως τίποτα δεν έχει σημασία μπρος στον θάνατο


Αν μια απ'αυτές τις μέρες
σχολάσω νωρίς και προλάβω,
θα πάω στον τάφο του πατέρα μου.

Κι εκεί
κάθε ταπεινούλης φθόγγος
της φράσης "ο λαιμός σου"
το τυχαίο άγγιγμά σου στον ώμο μου

τα μάτια σου που σκλήρυναν
και κουβαλάν την γοητεία
του δουλεμένου μυαλού

η αρτιότητα κι ο φόβος
της ομορφιάς σου

τo ακούραστo καρδιοχτύπι, κάθε που είναι να σε δω
ο τρόπος που φοράς το σακάκι σου
και το "Αλίμονο"

θα αποκτήσουν σημασία
                       μαρμάρινη



δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ, που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω μ’έχω δει να μαντεύω ένα μέλλον αντίγραφο αγναντεύω την γλώσσα σου να γκρεμίζει τις ρίμες κ...