δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ,
που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω
μ’έχω δει να μαντεύω
ένα μέλλον αντίγραφο

αγναντεύω την γλώσσα σου
να γκρεμίζει τις ρίμες
και το σάλιο σου πάνω μου

να με σέρνει στα άκρα
ενός νέου γκρεμού

απ’οπου μπορώ     μόνο
να πηδήξω ή να πετάξω.

σκεδάννυμι

Αν απόψε δεν σε δω
θα κλίνω όλο το βράδυ
το "σκεδάννυμι"

μέχρι που να φανείς
κι όλα να γίνουν
πάλι
άχρονα.

τι ώρα έχει πάει;

Για κάθε νύχτα
απύθμενης θλίψης
κι απελπισίας
ρουτινιασμένης

μετά από κρασιά
και ξίδια χιτζάζ
ενώ ξημερώνει

   κι αύριο πρέπει πάλι
   να ξυπνήσεις νωρίς

μια χ α ρ α κ ι ά
στις σάρκες των αστών.

προς

Όταν κλείνει πίσω μου
η πόρτα του σπιτιού σου,
κάνω πως πιστεύω στον Θεό

 Είναι που με τόσα
φοβικά παραπετάσματα

              και τόσες
αδικοχαμένες ομορφιές

κινδυνεύουμε να πεθάνουμε θνητοί.

ανθρωποβόροι

 Η λέξη «απαρηγόρητος»

είναι η μόνη αληθινή
κλωτσιά στ’αρχίδια

της toxic positivity

και της ανθρωποβόρας
παραγωγικότητας

Μη μου πεις ότι δεν ήρθες στη δουλειά γιατί ήσουν άρρωστος, 
πες μου “δεν ήρθα γιατί είμαι ερωτευμένος" 

Μάνος Χατζιδάκις

 

εξιμέροση

Εγώ ας πούμε σήμερα,
ξύπνησα θλυπημένη.

Ένιωσα θλύπη, λείπη, λίψη

Κι ύστερα με κατέβαλε
μία μελιγχολία, που έγιν΄ ελαγχολία
κι αν με ρωτάτε τώρα που βραδιάζει

νιώθω μια απέραντη απέραντη γλύπη.

voice mail

Μα πρέπει κάποιος να της πει
πώς όταν λέει λέξεις
όπως «κονιάκ» και «σε», «φιλώ»

όταν εκφέρει πληθυ-
ντικούς σποραδικούς,
γυρίζει ο χρόνος πίσω

κι όλ΄οι γραφιάδες
πού’γραψαν
γι’άνοιξες και γυναίκες

στέκουνε σούζα
αγναντεύοντας
τις παύσεις της.

μικροαστικοί ουρανίσκοι

Ας μιλήσουμε επιτέλους
για δάχτυλα,
για στόματα που γλείφουνε
τις μνήμες απ’τους τοίχους

                                                   Ας μιλήσουμε επιτέλους

                                                   για την νύχτα εκείνη,

                                                   που είχες μήνες να με δεις

                                                   και δεν σταμάτησες στιγμή

                                                   να με κοιτάς στο στόμα

   

Ας μιλήσουμε     επιτέλους

ας δαγκώσουμε, ας καπνίσουμε

    πάλι μέσα στα μπαρ,

    ας φιλήσουμε,

ας ουρλιάξουμε υστερικά

    «γαμώ τ’αφεντικά»

                                                Kι ας κατασπαραχθούμε

                                                λυρικά μέσα σ΄

                                                ουράνια στόματα.

χίπστερ μουσικές

Την ακούτε κι εσείς
αυτή την χιπστερική μελαγχολία
                          του καιρού μας

που θέλει
      να γίνει λυρική
          δραματική, εκστατική
               να γράφει «θέλω» αντί για «θα’θελα»,


μα κρύβεται μέσα σε
θλιμμένες αρμονίες
και πίσω από οθόνες
ουρλιάζει σιωπηρά

για την άτμητη μοναξιά μας
και την κατάργηση
της κυριακάτικης αργίας
                                           (;)

Εποικοδόμημα

Τώρα που οι νομισματικές ενώσεις
οι διεθνείς εμπορικές αλυσίδες,

τ'αζάλιστα παραγωγικά πρωινά
τα δημιουργικά κυριακάτικα απογεύματα,

οι κέτο διατροφές
τα γυμναστήρια
και τα εγχειρίδια αυτοβελτίωσης,

έχουν νικήσει τον ρομαντισμό
κατά κράτος -αστικό- 

Πώς να σου πω,
χωρίς να κινδυνέψει
η σύγχρονη αυτάρκεια του ατόμου μου,

πως κάθε που σ'αποχωρίζομαι
ρημάζω; 

έσπαγα

Θέλετε τώρα
με αφορμή την καραντίνα
να αντικαταστήσουμε
εκείνο το φτωχό και άκομψο

«έμπαινα» 

με το

«έβγαινα 

παράνομα απ’το σπίτι 

εν μέσω του λοκ ντάουν 

για να’ρθω να σε βρω»;

δεμένα κορδόνια

Με πενιχρές εγχύσεις 
καυλοκομπορρημοσύνης
και σαρκικής επάρκειας 

με πενιχρά σπουδάσματα επί 

της ιεραρχίας 

των παθών 

μ’εύλεκτα σχεδιάσματα 

           κάνω πως νικάω 

 την λίστα, που’χεις κρεμασμένη 

 στο ψυγείο σου, 

για το σούπερ μάρκετ.

λυμένα κορδόνια

Πλαγιάζεις με νοερές
αξιώσεις μιας
ζωής παραμυθένιας
και για 'μας εκκρεμούν αποστάσεις
μετρήσιμες με μίλια
και χωριστούς οργασμούς

Μα ξυπνάς μαζί μου
κι εγώ, αγία μου,
γίνομαι δίστιχο με γιασεμιά
και Άνοιξες
γιατί δεν αντέχω
να φανταστώ το πέρας αυτής της
μακροσκελούς ακολουθίας
τυχαίων θαυμάτων

που με κάνουν κάθε πρωί
που ξυπνάω
να μην πιστεύω την τύχη μου

αποκήρυξη

Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε

για καύλες με ακρίβεια σταγόνας
για μουσκεμένα τίσερτ στα λεωφορεία
                                τον Αύγουστο 
για νοίκια πού’γιναν πιώματα
για τα πράσινα κυκλικά δισκάκια

                        της απελπισίας

ασεληνίαστος, χωρίς

   φεγγαρένια σε καρτεράω                 
                και   

  πεθαίνω έτσι κι αλλιώς,   
  μα για’σένα πεθαίνω πιο πολύ

εσένα

Θέλω
να μου περιγράψεις
το πρωί της ημέρας που
αποφάσισες

πως η μαμά σου δεν είναι
ο αγαπημένος σου άνθρωπος  στη γη

Θέλω να μάθω αν φοβάσαι,
πως όταν
μεθάς και ψευδίζεις,

λιγάκι,
σταματάς να είσαι εντυπωσιακή

Θέλω να με μάθεις να ερμηνεύω την στιγμιαία αμηχανία σου όταν με βλέπεις

Θέλω να μου διηγηθείς τη μέρα σου, ξεκουμπώνοντας τα κουμπιά
εκείνου του
πράσινου-πετρόλ
πουκαμίσου,
που τόσο σου πάει


Θέλω την πρώτη σου σκέψη όταν ξυπνάς,
τα κυριακάτικα μεσημέρια σου,
τα πρωινά που ξυπνάς με χανγκόβερ

[Θέλω να θέλεις την πρώτη μου σκέψη όταν ξυπνάω,
τα κυριακάτικα μεσημέρια μου,
τα πρωινά που ξυπνάω με χανγκόβερ]

Θέλω να σου αφιερώσω όλο τον γιώργο δομιανό


Θέλω να μάθω
ποιο είναι το αγαπημένο σου σημείο να σε χαϊδεύουν στην πλάτη
και αν
όταν τελειώνεις
θέλεις
να σε κοιτάζω
στα μάτια.


-

http://ypokeimeno.com/kati-alithia-symvainei-edo/

ψιτ ψιτ

Αν πέσω να κοιμηθώ

σήμερα θα είναι για πάντα η μέρα

που θρήνησα τρία τέσσερα φιλιά στον σβέρκο

                           την εκ νέου νοηματοδότηση λέξεων όπως    
                                λαγνεία

                                δευτέρα βράδυ

                                και μουνί

Από την άλλη αν σε σκεφτώ

ενώ γαμιέσαι μ ’άλλον

θα σου ‘χω ξοδέψει/σπαταλήσει/

θα σου ‘χω αναίτια χαρίσει
μια ν ύ χ τ α απ ’το πεπερασμένο πλήθος           
                      των νυχτών που μου αναλογούν,

ενώ γαμιέσαι μάλλον

Ας καταγραφεί λοιπόν αυτή η μέρα ως

«η μέρα που έγραψα ένα ποίημα και δεν φοβήθηκα να χρησιμοποιήσω την λέξη μουνί»

Πειραιώς

Κορίτσι μου,

τ’ αστέρια κάποτε θα πέσουν στη γη

και θα’ναι χωμάτινα

Στις πελώριες τρύπες που θα σχηματιστούν
θα βουτάν’οι άνθρωποι
γιατί στην κορυφή του Έβερεστ
το έτος διαρκεί 15 μικροσεκόντ λιγότερο
απ’ότι στην επιφάνεια της θάλασσας

Kαμιά φορά περνάω από την Πειραιώς
κι η ύπαρξή μου χάνει το νόημά της στα φανάρια ∙
                                                            τόσο εύκολα

σκέφτομαι πως θα ‘ταν να ζωντάνευαν τα χέρια της τοιχογραφίας

πως θα’ταν λες να υπήρχαν δυο πελώρια χέρια που προσεύχονται σε μας
πέρα από κείνα της μητέρας μας;

Oι φίλοι μου σε μετράνε σε λεπτά
είσαι λένε τόσες το πλήθος λέξεις

Εγώ λένε σε μετράω σε ήττες
και σε μερίδες των εξήντα εμ ελ

Αθροίζω πρωινές πρώτες σκέψεις,
εφηβικές παρορμήσεις που αναδύονται
                                                μουσκεμένες
απ’την παχιά ρευστή σκοτεινιά του

μελλοντικού μου μεσοβδόμαδου
                                         εαυτού

Άρα αν τα βάλουμε κάτω
δεν επιτρέπεται να σε σκεφτώ μεσημέρι

18/4/2016