Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 2019

Έξι ώρες και τριανταεφτά λεπτά

Όταν ανάμεσα στο σώμα σου
και στο σώμα μου
μεσολαβούν χιλιόμετρα και πόρτες
με λογαριάζω, με μετράω

παλεύω να διορίσω
κατάλληλο αντικείμενο
στο ρήμα «είμαι»

Όμως κοντά σου γίνομαι
με σένα είμαι - σκέτο
δεν απαντάω στην ερώτηση
συμπλήρωσης κενού

απλώς υπάρχω ανεμπόδιστα,
χωρίς τσιμέντα, διορίες, ξυπνητήρια
βυθίζομαι και γίνομαι
αχαρτογράφητη, απλαισίωτη

Αφήνω
το υπαρξιακό ερώτημα
αναπάντητο

και η μόνη οντολογία που με νοιάζει
είναι αυτή του
θαύματος
που κρύβεις
ανάμεσα στα πόδια σου

2 σχόλια:

δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ, που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω μ’έχω δει να μαντεύω ένα μέλλον αντίγραφο αγναντεύω την γλώσσα σου να γκρεμίζει τις ρίμες κ...