Πέμπτη 30 Μαρτίου 2017

γιου κειμ

Ήξερα πως θα'ρθεις
γιατί τα μάγουλά μου καίγανε
ο λαιμός μου είχε στεγνώσει
και το κεφάλι μου έτριζε
μέχρι που το ξύλινο πάτωμα
άρχιζε να τρίζει κι αυτό
                           απ'τα βήματά σου

κι εσύ έρεες,
έρεες από τις κόχες των ματιών μου
-πύρινη, κοφτερή- στο λαιμό μου,
πιο κοφτερή απ'τα δόντια σου,
πιο ανεξίτηλη απ'τα σημάδια που αφήσαν


Όλες αυτές οι περιγραφές, περί κεκομμένων ανασών,  αυξομείωσης των καρδιακών παλμών και
καυλο-βερμπαλισμών,

δεν  χωράνε την απλή κατακόκκινη αλήθεια:
Σε θέλω, δεν έχω ξανανιώσει έτσι

και ακούγεσαι υπέροχα όταν λες "χυύνω".



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ, που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω μ’έχω δει να μαντεύω ένα μέλλον αντίγραφο αγναντεύω την γλώσσα σου να γκρεμίζει τις ρίμες κ...