Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

Μαι ιματζινέισον

Δεν το γεμίζουν ούτε οι αστικές
γκρι μελαγχολικές λύπες της Θεμιστοκλέους
ούτε τρεις μέρες καλοκαίρι
και μια κατοστάρα μέρες αναμονή στην προβλήτα με το φεγγάρι
στο Θερμαϊκό

Μιλάς με βαριά λαικιά φωνή-της πιάτσας.
Δεν είσαι άφταστη
Δεν είσαι όμορφη όσο τα ποιήματά σου
Και δεν με πρόδωσες

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ, που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω μ’έχω δει να μαντεύω ένα μέλλον αντίγραφο αγναντεύω την γλώσσα σου να γκρεμίζει τις ρίμες κ...