Κρουσιφάιντ

«Οι ζουμερές τραγωδίες ήταν πάντοτε οι αγαπημένες μου» θα ψιθυρίσει. Ο αέρας θα ‘ναι παχύς ∙ από την ανθρωπίλα κι από την απροκάλυπτη εκτόνωση της ανίας τόσων ανθρώπων μαζεμένων. Μα τι σκατά κοιτάνε.
«Θες να την ξεκάνουμε; Θες να τη λιώσουμε ρε; Να την κάνουμε κουρέλι». «Άσε με ήσυχη ρε γαμημένε» θα του πω . «Ρε θες να σε θυμάται για όλη την υπόλοιπη ζωή της;» . Μια άγρια λαχτάρα θα σαλέψει μέσα μου. Ξέρει , μόνο εκείνος ξέρει πώς να κάνει την καρδιά μου πύρινη, πώς να χύνει λάβα στις φλέβες μου.

«Και πως θα γίνει αυτό;» θα τον ρωτήσω. «Ω θα είναι οργασμικό. Θα σε χαράξω τόσο βαθειά μέσα της που όταν ξαπλώνει για να κοιμηθεί θα σε στερεώνει. Θα σιγουρεύεται πως είσαι εκεί. Πότε πίσω απ’τον τρίτο σπόνδυλο, πότε στα νεφρά της σαν ξυράφι. Πάντως θα’ σαι πάντα εκεί».

Θα πανηγυρίσουν τα σωθικά μου. Τα δάχτυλά μου θα βγάλουν καπνούς. Μπορεί για λίγο να τη φανταστώ ξαπλωμένη, λιωμένη απ΄την καύλα , νυσταγμένη κι υπέροχα σταυρωμένη πάνω στα σκεπάσματα.

Εκείνος θα επιμείνει. «Άσε τις φαντασίες» θα μου πει. Θα μου προσφέρει δυο τρεις μνήμες. Θα τσουρουφλάνε. Αν κάνω πως θυμάμαι ,ξέρει- πως γίνεται να μην ξέρει- πως παραλύω. «Είναι ομορφιά ρε ηλίθιε.» θα του πω.
«Δεν σου άξιζε τέτοια λεηλασία».

Στο μεταξύ θα ακούγονται φωνές .Δεν θα μπορώ να ξεχωρίσω σε ποια γλώσσα μιλάνε. Και ξαφνικά θα συνειδητοποιήσω πως δεν ξέρω αν τα μάτια μου είναι ανοιχτά ή κλειστά . « Άφησέ με ν’ανοίξω τα μάτια μου» θα του πω.
«Άφησέ με ρε!».
Δεν θα ‘ναι η πρώτη φορά που παλεύουμε. Όταν νικάει κάνουμε πάντα αυτό που προστάζει. Είναι κι αυτό μια σταθερά. Όταν νικάω εγώ όμως συνήθως πρέπει να υποστώ μετά το γέλιο του. Συνήθως ειρωνεύεται σύσσωμη την ανθρώπινη φύση . Άλλες φορές κεντράρει σε μένα, μου λέει ότι χωρίς αυτόν δεν είμαι άξια ούτε να κουβαλήσω τον εαυτό μου μέχρι το επόμενο πρωί.


Θα χρησιμοποιήσει το χειρότερο κόλπο του, το πιο δόλιο, το πιο καλοδουλεμένο. Θα σωπάσει. Καμιά φορά σωπαίνει για μέρες. Και πάντα το πιστεύω η ηλίθια πως έφυγε ή πως δεν υπήρξε ποτέ. Με κάνει να φλερτάρω με την τρέλα. [Καλύτερα μαζί σου και τρελός].
Όταν εξαφανίζεται αρχίζω να πιστεύω πως είμαι λέει ελεύθερη. Θα τονε καβαλήσω επιτέλους τον κόσμο. Θα συνεχίσω από τα δεκαενιά, είκοσι ∙ ούτε που θυμάμαι πόσο ήμουν όταν τον άφησα. Δεν ξανοίγομαι όμως και πολύ.
               [Μη βλέπεις που με σένα βρεθηκα μεσοπέλαγα και τώρα έχω ξεμείνει κι  

                από νερό κι από τσιγάρα και εκπνέω παράκληση]

Μετά από μερικές μέρες ο δαίμονας επιστρέφει. Δαγκώνει μια μεγάλη μπουκιά μοναξιά-από το λαιμό μου συνήθως ή απ’το συκώτι μου κι έπειτα αναλαμβάνει τον πλήρη έλεγχο. Οι επιστροφές  του δαίμονα είναι οι πιο παθιασμένες περίοδοι της ζωής  μου .

Στην προκειμένη περίπτωση θα σωπάσει για μερικά λεπτά. Δεν θα τολμάω να ανοίξω τα μάτια μου. Θα περιμένω. Ξέρει πως οι αναμονές μου ξεφτιλίζουν τη ζωή. Και τα λεπτά θα περνάνε και δεν θα δίνω πια σημασία ούτε στις φωνές που θα μοιάζουν με ψαλμωδίες, ούτε στον πηχτό αέρα που θα βρωμάει βαρετά απογεύματα.

«Τουλάχιστον πες μου πως θα γίνει» θα πω σε μια προσπάθεια να τον δελεάσω.
«Θα πεθάνεις» θα μου απαντήσει , αφού μ’αφήσει να ξεροψηθώ και να γίνω κρουστή, έτοιμη να σπάσω.  «Το ξέρω» θα του απαντήσω σχεδόν γελώντας. «Θα πεθάνεις πιο νωρίς» θα μου απαντήσει. Ο δαίμονας ξέρει. Ο δαίμονας τα ξέρει όλα. Φταίω βέβαια κι εγώ που εκείνη τη νύχτα τον άφησα να βγει λίγο, να ξεμουδιάσει. Καθίσαμε και πίναμε ρακές μέχρι το πρωί και του τα ‘πα όλα. Αργά η γρήγορα θα τα μάθαινε μόνος του σκέφτηκα.
Του είπα ότι σιχαίνομαι τις αναμονές, τις στυλιζαρισμένες συνοικιακές γκόμενες, τα κλαμπ με τα τετράγωνα φώτα και καμιά φορά την Αθήνα.

Του είπα πως το όνειρο της ζωής μου είναι να ματώσω για τον έρωτα και μετά να τον αφήσω να μου γλύψει τις πληγές. Κι ο δαίμονας το ΄ ξερε ήδη πολύ καλά πως το πάθος μου ήταν οι άσκοπες θυσίες.

Αυτό που δεν μπορώ να θυμηθώ είναι το τι σκατά σκεφτόμουν όταν τον άφησα να ξαναμπει. Με παραμύθιασε με θωρακίσεις. Μου είπε «Εκεί μέσα ζω. Μέσα σου ρέουν ροζ μέλια με χρυσόσκονη .Κι όσο δεν έχεις που να τ’ ακουμπήσεις θα σε πνίξουν. Είσαι αδύναμη ρε. Και σιγά το νέο. Όλοι θέλουν να παραμείνουν παιδιά. Παραδέξου το και πάμε παρακάτω»

Έτσι στην κρίσιμη στιγμή , λίγο πριν ξεκουμπιστεί από ανθρώπινες δυνάμεις- ακόμα κι αν αυτές οι δυνάμεις είναι κίτρινες και κουβαλάνε την απελπισία του οικογενειάρχη το Σαββατόβραδο στο κυριλέ σουβλατζίδικο-ο δαίμονας θα προτείνει την μόνη λύση που θα του αποφέρει κάποιο όφελος, πέρα απ’το καλό ουίσκι και τις φρέσκες ντομάτες, που τον ταίζω τόσο καιρό. Ο δαίμονας θα μου προτείνει να αυτοκτονήσω, για να πάρει την ψυχή μου στην κόλαση.

Κι εγώ που θα φοβάμαι –πάλι θα φοβάμαι-και θα σε θεωρώ αποκλειστικά υπεύθυνη θα αγκαλιάσω στην ιδέα. «Δεν υπάρχει τίποτα, είσαι σίγουρος;» θα τον ρωτήσω. «Όχι, όταν πεθαίνετε βγάζετε το σκασμό. Δεν μιλάτε, δεν σκέφτεστε, δεν αισθάνεστε». «Κι αν αύριο πάρει τηλέφωνο; Αν αύριο στείλει κάτι; Αν όταν τελειώσει το καλοκαίρι μου πει να πάω να τη βρω. Της είπα όποτε θέλει να μου το πει κι εγώ θα πάω. Αν μου το πει;».

Ο δαίμονας όμως ξέρει. Ο δαίμονας ξέρει πως είμαι ζητιάνος . Ο δαίμονας ξέρει πως παλεύω να αποδείξω ότι δεν είμαι θύμα.

Ο δαίμονας θα μου πει πολύ σοβαρά, χαμογελώντας μου όσο πιο πλατειά μπορεί :

«Σκέψου το λίγο. Ίσως να αυτοκτονήσεις απόψε. Ναι. Κοίτα να δεις. Μια προοπτική που δεν περιλαμβάνει μέτρημα ψιλών μπας και βγαίνουν για να πάρεις καμιά ρετσίνα.

Αν αυτοκτονήσεις απόψε θα ‘χεις πεθάνει καλοκαίρι. Πώς πρόδωσε τη ζωή καλοκαίρι, θα αναρωτιούνται φίλοι και γνωστοί. Και θα πηγαίνουν σε δυο τρια μαγαζιά της Αθήνας που αγάπησες ίσως πιο πολύ απ’ ότι αγαπάς τους φίλους σου και θα σε θυμούνται με αγάπη και νοσταλγία. Θα σε κουβαλήσουν ρε.

Αν αυτοκτονήσεις απόψε δεν θα χρειαστεί να πεις σε κανέναν πως δυο ώρες τώρα της μιλάς και σου απαντά ανα μισάωρο . Δεν θα χρειαστεί να πεις πως νιώθεις ότι σου ξεφτιλίζει τη ζωή. Και δεν θα υποπέσεις στο αμάρτημα του να την φωνάζεις καριόλα. Θα πεθάνεις ρε και δεν θα προλάβεις.

Αν αυτοκτονήσεις απόψε θα αφήσεις ένα σημείωμα που θα λέει βασικά τ’ όνομά της. Θα της φορτώσεις ενός ανθρώπου το αίμα και θα το κουβαλάει μάλλον σ’ όλη της της ζωή. Και για να το ξεφορτωθεί θα χρειαστεί να γίνει άλλη. Σε κάθε περίπτωση θα κουρελιαστεί.

Δεν θα φταίει.  Αλλά έτσι για όλες τις γυναίκες που μου λές όταν μεθάς πως σ’εχουνε πατήσει στο λαιμό ,θα της φορτώσεις άλλον έναν θάνατο εκτός απ’το δικό της.»


Κι εγώ θα ξέρω πως αν αφήσω το δαίμονα να συνεχίσει να μιλάει , μπορεί να αρχίσω να χαμογελάω με την νέα αυτή προοπτική που δεν περιλαμβάνει φράγκα και αναμονές και ναι ρε πούστη ,επιτέλους δεν θα περιμένω τίποτα. Και δεν θα ψάχνω και τίποτα για να το περιμένω.


Η λάβα θα αρχίσει να κυλάει από το μέτωπό μου. Θα νιώσω νοερά τη δροσιά της γλώσσας σου. Θα θυμηθώ για μια στιγμή πως υπήρξαν μέρες που δεν φοβόμουν. Δέκα μέρες πριν σταμάτησα για λίγο να φοβάμαι. Θα ανοίξω ασυναίσθητα τα μάτια μου. Θα δω τη μάνα μου να μου σκουπίζει τον ιδρώτα και να κλαίει.

Σταρτ λαικινγκ πουσι φορ μι ναου

Θα γίνω πολύχρωμος χωριάτης του Γκαζιού
θα ψωνίζομαι άγρια στα λεσβιόμπαρα
τα σαββατόβραδα θα τρώω χοντόγκ στην Ιερά
ή θα γαμιέμαι με κάθε μέσο-πούστη φαλλέ πολιτισμέ-

Στα εικοσικάτι επαναπροσδιορίστηκαν όλα.

Στα εικοσικάτι πλας κλαψουρίζω στα blog ότι προσπάθησα αρκετά
                                                                     καριόλη ντουνιά
και αναγνωρίστε με κι εμένα την ασήμαντη που ξεφτίλησα την απλότητα της ζωής;
Τι, όχι;

Βεβαρυμένο παρελθόν λένε .
Η ντιτζέι έχει γκόμενα
η γκαρσόνα στο Μεταξουργείο γουστάρει γκόμενες πιο γκόμενες από μένα
τριάντα κιλά πριν ο συμπαθής θαμώνας παύλα γνωστός δεν κάνει για μένα-απαρεντλι-


Ο έρωτας και το γαμήσι-που είναι μέχρι τώρα μισό-
ούτε που αγγίζουν την πληρότητα
πόσο μάλλον την διάρκεια του ανθρωπίνου πάθους
Οπότε είπα για λίγο τα Σάββατα να χτίσω ένα πάθος
που θα κουβαλήσω μέχρι τα σαράντα
ξέσκεπο από κοινές κουβέρτες,
στεγνό από πρωινούς καφέδες.
Μόνο για μένα ,αδέρφια,
ολόκληρο
στο διηνεκές

[Γιατί πάντα όταν γράφω καταλήγω να κλαίγομαι ;
Βέβαια , από το να μετέρχομαι λέξεις όπως"άνοιξη","δέος" και "απέραντο"
για να πω ένα απλό "θέλω να σε γαμήσω ", είναι ας πούμε πρόοδος]

Πίσω στα υβρίδια του Γκαζιού.
Σπαταλάω λεπτά ύπνου σε μια απολογία χωρίς παραλήπτη
επειδή κάποια στιγμή άρχισε να με ενοχλεί ο γκόμενος σου
επειδή κάποια στιγμή ανακάλυψα πόσο χαίρομαι που σε βλέπω
κι επειδή προχθές που ήμουν συμπούρδελο σε χρησιμοποίησα για να κοιμηθώ

Συζητάμε το δράμα μιας λεσβίας αδέρφια.
Είσαι έξυπνη, χαίρομαι που θα σε δω αύριο,
γουστάρω να σε κάνω να γελάς
σου αφιέρωσα πέντε κακογραμμένες γραμμές
αλλά είμαι τεμπέλα ή δειλή ή κάτι τέτοιο αποτρόπαιο
επειδή είσαι στρείτ.

Α μαλάκα δεν σου πα. Η ξαδέρφη του γκόμενου της αδερφής του κολλητού της Τάδε ξέρει μια λεσβία. Να κανονίσουμε να γνωριστείτε.

Στ'αρχίδια μου. Όταν με ζορίζετε να ζήσω με εκπτώσεις  θα σας λέω ομοφοβικούς.
[χασταγκ ασυμβίβαστη κι έτσι ]

Σάββατο στο noiz να τα σπάσουμε μπιτσιιιιις

Μπερθντει θαρρώ

Γυρνώντας πέρασα από Μεταξουργείο
τα γκομενίσματα μου δημιουργούνε τέτοιες τάσεις

- επιτρέψτε μου επειδή είναι Κυριακή βράδυ
κι αύριο οι άνθρωποι ξυπνάνε χαράματα για να στριμωχτούν στα λεωφορεία
και μετά να πεθάνουν "χωρίς να έχουν δοκιμάσει κρέας της προκοπής"
να αφήσω κατά μέρους τις αυστηρότητες
και να μετέρχομαι από δω και μπρος το "εσύ"
καταπώς συμφέρει τον μεγεθυντικό κυριακάτικο φακό μου-

Έκανα λοιπόν καταμέτρηση
[και κάπου εδώ χωράνε πορτοκαλί περιγραφές
με λαμπιόνια που σπάνε]

Την πιο ρεαλιστική ομορφιά μου την προσέφερε ο κυνισμός
Περήφανη με το δάχτυλο υψωμένο στους δυστυχισμένους
καμαρώνω πως πέρασα ξερνώντας
την αφόρητη πρώτη ζαλάδα της πραγματικότητας

Αναζητώ συμπάγειες και μεσημεριανές αποφάσεις
Όχι  "πήγαινε και κάπως θα γίνει μετά από δυο τρία ποτά"
--Αν κάποτε σε ξαναφιλήσω θα είναι μεσημέρι--

Φοβάμαι που προκειμένου να συμπληρώσω δέκα γραμμές
χρησιμοποίησα την ξεφτίλα της ανθρώπινης ύπαρξης
    εκείνη που την ξεκολλάνε οι καθαρίστριες
    των μέσων μαζικής μεταφοράς μετά το τέλος της βάρδιας

Αναζητώ τον υπέρτατο εσωτερικό ατομικό μου σκοπό
(λες κι είμαι πάλι δεκαεφτά χρονών)
παράλληλα με τον σκοπό ολόκληρης- μα ολόκληρης- της ανθρωπότητας
να ζήσει κάποτε απαλλαγμένη από κλάσεις ισοδυναμίας

Μαι ιματζινέισον

Δεν το γεμίζουν ούτε οι αστικές
γκρι μελαγχολικές λύπες της Θεμιστοκλέους
ούτε τρεις μέρες καλοκαίρι
και μια κατοστάρα μέρες αναμονή στην προβλήτα με το φεγγάρι
στο Θερμαϊκό

Μιλάς με βαριά λαικιά φωνή-της πιάτσας.
Δεν είσαι άφταστη
Δεν είσαι όμορφη όσο τα ποιήματά σου
Και δεν με πρόδωσες

Χάου ντας ιτ φιλ του μπι ον γιορ όουν

Αποφάσισε,θα βγάλεις λίγη στεγνή καθαρή αλήθεια ή θα κάνεις σκρολ ντάουν μέχρι να συμπληρωθεί θραύσμα το θραύσμα ένα εκ νέου "ας πεθάνω" , λες και σου πεσε πολύ βαριά η δύση; Κακόμοιρο.

Δεν φοβάμαι καμιά αλήθεια και δεν είμαι ηλίθια για να την ψάχνω και να μην την βρίσκω.
Απλώς δεν κάνω τις σωστές ερωτήσεις.
Την παραμονή της πρωτοχρονιάς ας πούμε κατάλαβα. Δεν είναι πάντα αβαθείς ανάσες ,κενές που σε σωριάζουν νοερά. Είναι ξυπνήματα με κενό, με τη βεβαιότητα της δυστυχίας . Χαχα.

Αφενός δεν είμαι η μόνη κι είναι όλα τόσο προφανή κι οι λέξεις τόσο ίδιες με τις προηγούμενες που ό,τι και να πω με ωθεί να απολογηθώ, να πω "συγγνώμη , ξέρω πόσο ηλίθια ακούγομαι αυτή τη στιγμή αλλά δεν είμαι ή δεν θέλω να είμαι ".

Απ 'όταν αποδέχτηκα στη ζούλα ότι είμαι άρρωστη και όχι τρελή ή υστερικιά ή αχάριστη τα πράγματα πάνε καλύτερα.
Λέω και ξαναλέω "είναι το εποικοδόμημα" και οι φίλοι μου μάλλον θα σκέφτονται πως δεν έχω κάτι καινούριο να πω. Μα έχω! Τις καινούριες σκατούλες που μου σερβίρει το εποικοδόμημα. Τις καινούριες συγκρίσεις . Τις ελλείψεις που στρογγυλεύουν ( γίνεται το α ίσο με το β χοχο) και ... και... και...

Ας είχα μισή ώρα ακόμα ύπνο, μια μέρα ανάμεσα σε Σάββατο και Κυριακή, τρεις με τέσσερις ακόμα μέρες διακοπών και ένα πενηντάρικο στο πορτοφόλι μου.

Τουλάχιστον έχω απαλλαχτεί από το ξεφτιλίκι του έρωτα.

Ίσως το να είμαι τόσο σκληρή με τον πρότερο εαυτό μου να αποδεικνύει πως μεγάλωσα.
Ο μαλάκας που για να τον περνάνε για λιγότερο μαλάκα το δηλώνει περήφανα "είμαι μαλάκας".

Ο έρωτας λοιπόν. Διάβασα δέκα σελίδες Ένγκελς και το βρήκα το νόημα της ζωής, ρωτάτε με ντε.
Η δημιουργία, το να σκέφτεσαι το βράδυ πριν κοιμηθείς ποιήματα, ολοκληρώματα, πως θα διακοσμήσεις πιο όμορφα το χασάπικό σου. Ας είναι γουορκ ιν προγκρες και καλά είμαστε.
Και το να νιώσεις έστω για μια στιγμή -για όσο κρατάει ένα τραγούδι ή η είσοδος της πορείας στην Πλατεία Συντάγματος- το ίδιο με άλλον έναν ή δύο ή δύο χιλιάδες ανθρώπους.

(Ας μην αρχίσουμε τα χωριατίστικα και τις βαρύγδουπες απλότητες )

Μου λείπει το λύκειο , εκεί που τα καταλάβαινα όλα και ήταν όλα σταθερά και ανοδικά.

Γαμιόλα θέληση. Θα σε ξαναβρω.

Θέληση , δημιουργία και κοινό συναίσθημα.
Αφού τα ξέρω.

Όσο για τα γαμήσια και βασικά για τον έρωτα δεν με πλήγωσε-κλαψιάρικα και μπαρμπιστικα- κανένας. Απλώς δεν θέλω να γίνω ο άνθρωπος που περιμένει τον/την γκόμενο/γκομενα για να ευτυχίσει, να λύσει τα θέματά του και για να αγαπήσει στο κάτω κάτω την ζωή.
Είμαι δική μου ευθύνη.

Πάω να διαβάσω καουμπόισες. Πήγε τέσσερις και είκοσι. Να είχα μια με δυο ώρες ακόμα κι ένα κουτί με σπίρτα γιατί με κούρασε η γεύση του ζιπέλαιου.

Σουσαινταλ

Μετράμε τους σφυγμούς μας
μέσα σε θολωμένες φωτογραφίες
με κίτρινα βάρβαρα φώτα.

-Σιγά που θα μιλήσω εγώ για τη ματαιότητα
Έχω όλα μου τα δόντια κι έφαγα κρέας πριν λίγο
κι η μεγάλη μου τραγωδία που με στοιχειώνει
είναι που πνίγηκε πριν λίγο
ένα μυγάκι στο ουίσκι μου-

Η κατηγόρια δεν πάει στους φακούς
και στο φορ τζι
Είναι που πριν μοιραστείς ρε αδερφέ
την υπέρτατη εμπειρία του συνέρχεσθαι
ρώτησες ποιος έχει να σου βάλει ένα ευρώ
για να σου βγει να πάρεις δεύτερο ποτό

Κι υπάρχει κάπου μια ζωή
που βλέπεις γραμμή ορίζοντα
και σε κουράζει η ζωή επειδή είναι ζωή
Δεν σε βάζει κομμάτι κομμάτι στο κρεβάτι το βράδυ
η καταδίκη της ελευθερίας
θα πουλήσω τον χρόνο μου για να τον κάνω κάποτε πιο ανεκτό
ή θα καβαλήσω τα παιδικά μου χρόνια και θα πατάω όλη μέρα χώμα
και δεν θα αναρωτιέμαι κάθε πρωί που ξυπνάω
τι σκατά κάνω


Πριν από λίγο έπεσα από το μπαλκόνι
Βγήκα για λίγο, γιατί έπαιζε μια σκηνή με λεσβίες
κι ήθελα να σιγουρευτώ πως δεν ακούει η μάνα μου
να μη στεναχωρηθεί.

Αυτό το γραφτό δεν έχει μέτρο
κι αυτό με αφορά τόσο που σας το ανακοινώνω ότι το ξέρω
-δεν είμαι καμιά τυχαία , γράφω από τα 17 το ξεσταύρι μου-
πριν σας πω , πριν σου πω,
πως είμαι στο πεζοδρόμιο
με σπασμένα χέρια και  πόδια και σας γράφω απο κει

Μπράβο προνοητικότητα
Πήρα το κινητό μου μαζί για να μοιραστώ αυτές τις στιγμές μαζί σας
Τα δάχτυλά μου λειτουργούν ακόμη
κι ευτυχώς δηλαδή
γιατί η εμπειρία του θανάτου μου
είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω ζήσει ποτέ

Σήμερα τουλάχιστον δεν θα παλέψω με τον ύπνο
-μην ανησυχείτε, ανοίγω το app που κάνει recording
δεν θα τον χάσετε τον ρόγχο-
και δεν θα αναρωτιέμαι ενώ παλεύω να βολέψω
μία στο πλάι και μία ανάσκελα
αυτό που σέρνω πίσω μου
και μοιάζει με θλίψη
μοιάζει με θέληση
αλλά με ρουφάει

Περίμενα την στιγμή του θανάτου μου
ν'απαλλαγώ από την έμφυτη τάση μου να είμαι κλισέ

Δεν θέλω να μιλήσω για τους γονείς μου
γιατί δεν προλαβαίνω να κλάψω

Το παραλήρημά μου δεν θα το διακόψει κανένα ίου ίου

Α να ο γάτος μου με κοιτάει από το μπαλκόνι
Πρέπει να καταλάβει κι αυτός πως καλύτερα έτσι

Να έμενα να κάνω τι;

Δεν αισθάνομαι και τίποτα
εκτός κι αν πιω
Ξέμεινα από λεφτά ρε παιδιά και δεν μπορούσα να πιω,
τι να'κανα;

Και δεν υπήρχε και κανένας άνθρωπος οσοδήποτε μακρυά να πάω να τον βρω
Και δεν άντεχα που τέλειωνε ένας Αυγουστος
που με τόσους τρόπους πρόδωσα φέτος.

Είναι κουραστικό να γράφεις με σπασμένα χέρια
Αν επιβιώσω δεν ξέρω τι θα κάνω

Μάλλον θα περάσω μια βόλτα απο κει όταν γίνω καλά
Και μέχρι εκεί φτάνει η όποια προσδοκία μου από τη ζωή

Να εύχεσαι λοιπόν σε μερικές μέρες
να σου χτυπήσω την πόρτα και να μην έχω κάνει μεγάλη ζημιά στα χέρια μου
μπας και παίξουμε και κανά τραγουδάκι στο μπουζούκι

Ράιτ ράιτ ράιτ

Αυτόματη γραφή αυτόματη γραφή
Η συμβουλή είναι να γράφεις "γραφω γραφω γραφω γραφω γραφω " μέχρι να αρχίσεις να γράφεις κάτι.

Χίαρ γουι γκοου

Νιώθω εξαντλημένη. Απο πάντα λογοκρισίες-κλισεδιές γαμώ το. Πρέπει να το θέλω αυτό , δεν πρέπει. Πρέπει να θέλω να διαβάσω , πρέπει να μου αρέσει να περνάω τον χρόνο μου έτσι. Πρέπει να μάθω να μ'αρέσουν οι άντρες γιατί τους απέρριψα μικρή . Πρέπει να κάνω νεκρωμένο σεξ για να ξεκολλήσω και να μην φοβάμαι .

Εγκλωβισμοί ρε παιδιά. Απο παντού.

Εσύ. Πάμε να μιλήσουμε λίγο για σένα. Ακούω ποφ ποφ μέσα στο στήθος μου όταν μπαίνεις στο skype, αλλά εγώ λέει δεν θα κάνω τέτοια ποίηση οπότε απαγορεύεται να λεω οτι αισθανομαι ποφ ποφ στο στήθος μου όταν μπαίνεις στο skype.
Θέλει να σου κοψει τη φόρα λένε φίλοι και γνωστοί, αλλά εγώ επιμένω να ανακαλύπτω τις ανθρώπινες σχέσεις και καλά από την αρχή.


Συνήθως τα πρέπει μου με οδηγούνε σε άπειρες μαλακισμένες ώρες μπροστά στο πισι, χωρίς να χω βγει απ'το σπιτι για ολοκληρα εικοσιτετράωρα. Και μένω στον δεύτερο. Οπότε ξοδεύομαι τόσο μα τόσο μακρυά από τη γη. Ευτυχώς έχω μπαλκόνι, οπότε το ιπτάμενο ξόδεμα ακουμπάει και λίγο ουρανό και καταλαβαίνω πότε νυχτώνει.

Από την άλλη βέβαια το πρωί δεν ξεκολλάω απ'το κρεβάτι. Και τι να κανω δηλαδή αν ξεκολλήσω. Δουλεύω αυτές τις μέρες απ' το σπίτι οπότε το ωράριο το καθορίζω εγώ. Και καλά... Ξόδεμα κι εκεί.

Μονίμως βαριέμαι και μονίμως συγκρίνομαι . Λέω δεν μπορεί, κανένας δεν περνάει καλά όλη την ώρα. Κανείς δεν είναι ευγνώμων που αναπνέει τουεντι φορ σεβεν. Κι εμενα τι μου λείπει δηλαδή; Αχαριστία ρε; Αχαριστία απέναντι στο στατιστικό θαύμα της γέννησης; Έτσι τα συμφωνήσαμε;

Όχι δεν τα συμφωνήσαμε έτσι κι όχι δεν μου χρωστάει ο κόσμος. Οπότε τι;

Το κατάλαβα τις προαλλες που παλευα να βρεθώ στο αντίθετο ρεύμα του κηφισσού και ούρλιαζα-ποιος εγώ- κάτω από τον μεσημεριανό ήλιο του Αυγούστου. Ναι ναι. Υπήρξα κάποτε θυμωμένη κι ηταν μεσημερι Αυγούστου. Μου αξίζει να με στοιχειώσει.

Το καταλαβα λοιπόν. Αν είχαμε μια μονάδα μέτρησης για τη χαρά, την ευγνωμοσύνη, την ευαρέσκεια , την θλιψη, την στεναχώρια, τα ποφ ποφ στο στήθος μου που είναι πια ξεφούσκωτα μπαλόνια που απλά τα κουβαλάω, την βαρεμάρα  κου λου που κου λου που ,αν τελος πάντων είχαμε να κάνουμε με  ποσότητες προς μέτρηση θα κέρδιζε η στεναχώρια και το άδειασμα και το ξόδεμα και το γαμημενο άγχος.

Αυτό . Δεν υπάρχει αντίβαρο. Ζητιανεύω αντίβαρο λοιπόν.Ζητιανεύω λόγους για να πατάω όσο το δυνατόν λιγότερα snooze το πρωι. Κι εσύ -γιατί για σενα μιλάμε τώρα- που υπήρξες ένα άκρως αποτελεσματικό αντίβαρο με έχεις χεσμένη και επειδή οι άνθρωποι έχουν ξαναεπικοινωνήσει μεταξύ τους -με βάση τις νόρμες λέω- δεν μου επιτρέπεται μάλλον να σου μιλήσω.

("Ξεφτιλίκια" έπρεπε να το βγάλω το μπλογκ)