Όχι. Δεν είναι εξίσου δύσκολο αν είσαι στρέιτ.

Έχουμε κάνει πολλά βήματα. Μπορούμε να "περπατάμε χεράκι χεράκι στο δρόμο" (ή και όχι ), μπορούμε να συνάπτουμε σύμφωνα συμβίωσης, μπορούμε χτυπιόμαστε στο Γκάζι μέχρι το ξημέρωμα.

ΑΛΛΑ το να κουνάς την αχλαδιά ήταν είναι και θα είναι για πολύ καιρό ακόμα, μια a priori δύσκολη πίστα. Οπότε άτυποι ετεροκανονικοί, πάρτε τις καλές προθέσεις σας και ελάτε να δούμε πως δεν θα στεναχωρούμε τους  γκέι  φίλους μας και πως δεν θα ανάγουμε την αντικειμενική δυσκολία του γκειλικίου σε ντραμακουινισμό.

Κατ'αρχάς το "10%" είναι μύθος. Κοιτώντας τα επίσημα νούμερα από χώρες στις οποίες είναι κουλ το να δηλώσεις πως είσαι γκέι, καταλήγω πως μιλάμε για ένα 6-7%  του πληθυσμού στην καλύτερη. 

[Σύμφωνα με έρευνα του 2018: Στην Αυστρία το 6.2% αυτοπροσδιορίζονται ως LGB (1)
Πολιτεία της Νέας Υόρκης: 5.1 % του ποοστό του LGBT  πληθυσμού (2) ]

Επομένως αντικειμένικά, εκείνη την νύχτα στην πόλη κυκλοφορούν 100 άνθρωποι με τους οποίους θα μπορούσες να κάνεις χωριο, για εμένα κυκλοφορούν 7.

Δεν είναι λοιπόν εξίσου δύσκολο το να είσαι στρέιτ, διότι περα από τις αντικειμενικές δυσκολίες στο γκομένισμα, αν είσαι στρέιτ κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις έρθει αντιμέτωπος με ρητορική μίσους που απευθύνεται σε εσένα.

Καταθέτω πείρα: πριν από μια δυο βδομάδες, στο φροντιστήριο στο οποίο δουλεύω έπεσε κάπως στο τραπέζι το ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού (με αφορμή έναν κοινό συμμαθητή των παιδιών) και ακούστηκαν ατάκες όπως "αν το παιδί μου έβγαινε *πούστης* θα το σκότωνα". 

Φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά και θα ήταν παντελώς ασόβαρο να "θυμώσουμε" με τα πιτσιρίκια. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισα εγώ,  ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω καμινγκ αουτ και άρα να πω στο πιτσιρίκι ότι "Να για ανθρώπους σαν κι εμένα μιλάς. Τι πιστεύεις ότι θα έπρεπε να κάνει ο μπαμπάς μου όταν του ανακοίνωσα ότι είμαι γκεί;"

Συνεχίζω την λίστα με το κρυφτό μέσα στην οικογένεια, τις ομομοφοβικές αβάσιμες ανοησίες και όλη αυτή την ενοχή του "δεν φταις εσύ ομοφοβικέ συγγενή που θα φρικάρεις/θα στεναχωρηθείς, φταίει η ζωή που μας στήνει παγίδες. Αλλά εγώ πρέπει να be the bigger man/person/@ και να σου συγχωρέσω την αμβλύνοια και το υπόρρητο μίσος προς το συνάφι μου". 

Αν με ρωτάτε, είμαι μικροαστή με μικροαστικές συνήθειες, μικροαστούς φίλους και η διάθεσή μου απέναντι στους ομοφοβικούς είναι η εξής: αν δεν αλλάξεις γνώμη στα πρώτα 5 λεπτά της γνωριμίας μας, παύω να σου απευθύνομαι. Οπότε δεν έχω κάποια σοβαρή ιστορία ρητορικής μίσους, ούτε αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι ομοφοβικούς. 

ΑΛΛΑ (νούμερο 2): αγαπημένοι ετεροκανονικοί (επιμένω) φίλοι και γνωστοί, δεν είναι δική σας δουλειά να αποφασίσετε αν έχω δικαίωμα την ερωτική πράξη με μια γυναίκα να την αποκαλέσω "σεξ" και ναι, το γκομενίζειν, και ειδικότερα το γκομενίζειν με συναισθηματικές προεκτάσεις και αξιώσεις για αγάπη, αποδοχή για συντροφικότητα είναι, είναι στατιστικά πιο δύσκολο, άρα πάλι αφήκετέ με να παλεύω και να διεκδικώ το αυτονόητο χωρίς τη ρετσινιά του "ντράμα".

Κλείνοντας θέλω να πω πως η δική μου (white privileged) λεσιβακή διαδρομή φέρει μια κούραση. Οπότε χαιρετίσματα, αρχικά, στα φαντάσματα του παρελθόντος. Εν δευτέροις, ανακοινώνω πως θα αρχίσω κι εγώ τις πολιτικοκορεκτίλες. 

Το δραματάκι μου είναι μεν δυτικό δραματάκι σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, but still είναι δραματάκι που αφορά κάτι πολύ πρωτογενές και ανθρωπινό (σεξουαλική ορμή και αγάπη). 

Οπότε, στρειτ φίλοι με καλές προθέσεις (επιμένω και σε αυτό ;-) ) cut me a slack.

(1) https://en.wikipedia.org/wiki/Demographics_of_sexual_orientation

(2) https://williamsinstitute.law.ucla.edu/visualization/lgbt-stats/?topic=LGBT&area=36#density

μικροσεκόντ Ι

Από χρόνο άλλο τίποτα

Στα μεσημεριανά τραπέζια με την μητέρα μου,

νιώθω σαν να διακυβεύεται αν στην ταφόπλακά μου

θα σημειωθεί με τικ

qτον ξόδεψε

qδεν τον ξόδεψε

Στις γυναίκες, λέει ο Τσιώλης, δια στόματος Θεοφάνη,

πρέπει να δίνεις το πέντε και να κρατάς

το ενενηνταπέντε.

Από την άλλη ο George Best είχε δηλώσει πως το
ενενήντα τοις εκατό των χρημάτων του το ξόδεψε

στις γυναίκες και στο αλκοόλ

τα υπόλοιπα τα σπατάλησε

[κι άλλα τέτοια διακειμενικά και επίγεια]

Μα δεν το βλέπεις πως τελείωσαν οι παρομοιώσεις

με λευκές παραλίες

πως άκαφτοι θα πάμε

πως κουρδισμένοι
σε δυτικές κλίμακες θα λέμε

«σ’αγαπώ τόσο που θέλω να
πάρουμε μαζί στεγαστικό δάνειο» ;

μικροσεκόντ ΙI

Εκείνο το ξημέρωμα στη Σκουφά,

πίστεψα πως θα μπορούσα

να σ’αγαπήσω με παρομοιώσεις

(χώμα/νερό Οδυσσέας/Ιθάκη )

κι ας μέναν άμετρες γραμμένες στα σεντόνια σου

Μα είμαστε λέει νευρολογικά προορισμένοι

να μην είμαστε ευτυχείς

γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε

και το σημείο του εγκεφάλου

που ανάβουνε λαμπιόνια όταν

μας λένε «ναι»

είναι ίδιο με εκείνο που ξυπόλητο
χορεύει με σημαία του μια φούστα
όταν μας λένε «όχι»

Κι εγώ δεν είμαι νευρολόγος,
ούτε -κατά μεγάλη μου έκπληξη-

άνθρωπος της Τέχνης
για να σου σκηνοθετήσω θύελλες

Βλέπω ted talks,

σκαρφίζομαι ευφάνταστους τίτλους

κοιτάζω το κενό και καπνίζω
σκεπτόμενη τι δουλειά έχει το instagram
στα έμμετρα γραπτά μας

Και κυρίως       θέλω

                 σε    

να σου ξοδέψω τον χρόνο μου.

ολ γιου νιντ

Ανθρωποπρέπεια. Αυτή είναι η 

αλήθεια του ανθρώπου.[…] Ο άνθρωπος 

ζει ανθρωποπρεπώς, ο άνθρωπος πεθαίνει 

ανθρωποπρεπώς. Ανθρωποπρεπέστατα. 

Τίποτα άλλο. 

Δημήτρης Δημητριάδης - Λήθη 

Ράγισα, από τις διαστολές

των άυλων καθησυχασμών,

από δείκτες ρολογιών,

απο’κείνο που κάτω

απ΄τον ώμο μου παλλόταν

και σ’έσφιγγα, να μην πηδήσει

η καρδιά μου

έξω από το στήθος μου

Να’τανε, λες, που, μπορώ

να σου πω πως σ’αγαπάω

χωρίς να ντρέπομαι την ανθρωπότητα

να’ταν το κλάσμα των

πεπερασμένων μου ωρών,

που τις είπα δικές σου

να’ταν ο απόηχος του «κρακ»

που ακούω στο στέρνο μου

όταν ξεκλειδώνω

την πόρτα του σπιτιού μου

ή κάποια αλήθεια

γεμάτη ανθρωποπρέπεια;

Τετάρτη

Εσύ απόψε εξερευνάς
την χημική σύσταση των
μορίων σκόνης
του καναπέ σου

Κι εγώ παίρνω σβάρνα
                     τα λεξικά

εξερευνώ εκ νέου
το νόημα των λέξεων
που ξέρω
τώρα που
    εσύ
υπάρχεις

απαρηγόρητη
βυθίζομαι
γαμώτο
δεν
εσύ

πα ρα πο νο
παρα πονο
παράπονο

Ποιες είναι οι επιλογές σου αν είσαι λεσβία στην Αθήνα

Ας πούμε κατ’αρχάς πως έχεις περάσει τη φάση που το ενδεχόμενο να είναι bisexual είναι ανοιχτό. Ας πούμε πως έχεις αντιληφθεί πως όταν βλέπεις στον κινηματογράφο δυο γυναίκες να φιλιούνται, αισθάνεσαι την ποιοτική διαφορά, σε σχέση με το αν βλέπεις έναν άντρα και μια γυναίκα να φιλιούνται. Την αισθάνεσαι. 

Οπότε το να βγεις σε ένα μπαρ και να αποσπάσεις την προσοχή ενός άντρα, ίσα ίσα για να θυμίσεις στον εαυτό σου πως μετράς, δεν είναι good enough. 

Σου αρέσουν οι γυναίκες ρε παιδί μου. Το σεξ με τους άντρες είναι μέτριο. Περπατάς στο δρόμο και υπάρχουν γυναίκες που όχι μόνο πιστεύεις ότι είναι όμορφες-το νιώθεις σαν tiny ηλεκτροσοκάκι. Ενώ η μόνη περίπτωση που παρατηρείς έναν άντρα, είναι αν φοράει ένα γαμάτο πουκάμισο.

Ας πούμε πως είσαι λοιπόν σε αυτή τη φάση. Τι μπορείς να κάνεις σε αυτή την πόλη ή σε αυτή τη χώρα για να νιώσεις φυσιολογικός.

Και δεν συζητάμε για coming out. Έχεις την τύχη να συναναστρέφεσαι ανθρώπους ιδίας αισθητικής. Είσαι open, η μαμά σου δεν περιμένει να της φέρεις ένα καλό παιδί και δεν υπάρχει άνθρωπος με τον οποίο διατηρείς μια νορμάλ κοινωνική επαφή, που να μην ξέρει ότι σου αρέσουν οι γυναίκες.

Όλα καλά.

Τι κάνεις λοιπόν σε αυτή την πόλη .

1.Τα γκεόμπαρα

Τυπική επιλογή, που αν δεν πάρει την βέλτιστη-σε πολύ στενά περιθώρια ο χαρακτηρισμός αυτός- τροπή σου γαμεί τα πρέκια.

Επιλογάρα. Μπαίνεις στο κλαμπίδι και αρχίζει το τσεκάρισμα. Μαλάκα, σνομπ,ξεσνομπ-αδιαφορώ. Ό,τι δεν περνάει από το dress code τσεκ των μπουζουκιών και του μπουρναζίου είναι μαζεμένο στο Γκάζι το Σάββατο το βράδυ. Θέλετε να τις λέμε κλαρινολεσβίες; Η κλασσική masculin λεσβία με τα σφηνάκια και το ύφος φορτιγατζή σε καντίνα στο τριακοστό τρίτο χιλιόμετρο του κηφισού ξημερώματα Δευτέρας. 

Και δεν είναι μόνο οι κλαρινολεσβίες. Είναι οι λεσβίες που δεν πηγαίνουν με bisexual, οι men-hating λεσβίες και όλη αυτή η γκάμα βλακείας που εκτείνεται σε ένα σωρό στερεότυπα, πιο ηλίθια από κάθε lesbian stereotype που υπήρξε ποτέ.

(By the way.Είναι Σάββατο βράδυ και είσαι σε κλαμπ. Πόσα γαμημένα φανελάκια;)

Και ερχόμαστε στο νούμερο 2

2. Η αδυσώπητη βλακεία 

Έχουμε κάνει σοβαρές προσπάθειες να γλιτώσουμε από αυτή. Αν ήμουν στρέιτ δεν νομίζω πως υπήρχε περίπτωση να μου απευθυνθεί ποτέ ένας άντρας ρωτώντας με “τι ζώδιο είσαι”. Αλλά αν περνάω το Σαββατόβραδο μου(αυτή η λέξη σίγουρα χρειάζεται δύο τόνους) σε μέρη που παίζει Φουρέιρα, τι ακριβώς να περιμένω;

Την ideal soulmate μου; Όχι φιλαράκι . Όχι. Θα βγεις ραντεβού, θα φλερτάρεις, αλλά θα μιλάς για την γαμημένη Μποφίλιου, και για το πως το στραβοκλάσσιμο του Ωμέγα του Ωρίωνα επηρέασε “τα αισθηματικά σου”. Γιατί αυτή είναι η φάση. Γιατί αυτός είναι ο κόσμος και όσο μεγάλη κι αν ήταν η μέχρι τώρα προσπάθειά σου να αποφύγεις την φλυαρία και την αμβλύνοια αυτού του κόσμου-για την οποία διατηρώ την συμπόνια μου,πιστέψτε με- κάποια στιγμή πρέπει να κάνεις σεξ.

Η αδυσώπητη βλακεία όμως δεν απαντάται μόνο στα γκεόμπαρα.
Το ιντερνετ,αδέρφια. Το γαμημένο ιντερνετ.

3.Το gay internet

Οι αναζητήσεις στους χρήστες του facebook που έκαναν attend στο Athens Pride, ή στο Strap on γουατεβερ δε χελ παρτι στο Escape. Γιατί, ποιο είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο να ψάξεις για έναν άνθρωπο, στον οποίο διατίθεσαι να ξοδέψεις κάτι παραπάνω από οργασμούς: τα απογεύματα των Κυριακών σου ας πούμε; Οι attendants των gay mainstream εκδηλώσεων του φουμπού.
Η ομάδα”Λεσβίες αθήνα” που αν κρίνεις από το περιεχόμενο των πόστ, ένας θεός ξέρει πως είναι σωστή η ορθογραφία του τίτλου του γκρουπ.Και ένα σωρό άλλοι πόλοι έλξης LGBT+ ανθρώπων με βασική θεματολογία: μυστικά για την τέλεια σχέση, μυστικά για το τέλειο γλύψιμο και ένα σωρό άλλους υποθετικούς τίτλους που βαριέμαι να σκαρφιστώ.

Αλλά σίγουρα υπάρχουν κάπου άνθρωποι που μπορείς να συνεννοηθείς. Και αυτό μας φέρνει στο νούμερο 4.

4. Η μία και μοναδική λεσβία που μπορείς να πεις δυο κουβέντες

Οκέι μπορεί να είναι παραπάνω από μία .

Είναι εκείνη η λεσβία που δεν την γνώρισες σε lgbt συνθήκη. Την γνώρισες κανονικά, όπως γνωρίζονται οι άνθρωποι. Την είδες, σου άρεσε , συστήθηκες, έκανες χιούμορ,αντάλλαξες στοιχεία επικοινωνίας, αλλά έχει γκόμενα. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Αλλά κρατάς το παράθυρο ανοιχτό φιλαράκι γιατί μπορεί κάποτε να..

Και  είσαι απλά ένα ηλίθιος άνθρωπος, που εναποθέτει τις ελπίδες του για κανονικότητα, και ονειρικά σαββατιάτικα πρωινά με κρουσάν και καπουτσίνο, σε ένα παχύ τίποτα

Κάπως έτσι ερχόμαστε στο νούμερο 5.

5.Staight girls will always fuck you up

Μιλάω για εκείνη(να ταν μονο μία) την στρείτ κοπέλα που γοητεύτηκε, πειραματίστηκε, γιόλαρε και τώρα της τελείωσε. Ω χαζούλι, αλήθεια το πίστεψες; Ότι παίζει να γνωρίσεις έναν άνθρωπο κανονικά, να γνωριστείτε, να κάνετε έρωτα-ίσως και παραπάνω από μία φορές, γιατί η ζωή είναι καριόλα- και να υπάρχει περιθώριο να μετατραπεί αυτό σε κάτι ποιοτικά νέο; Χα.Χα.ΧΑ. In your face.

Κάπου εδώ τελειώνει η λίστα της ντροπής.

Μόλις έσκασε email από κάποιο ανόητο youtube gay chanel στο οποίο έχω κάνει subscribe: "how to finger a girl”.
Thank you universe,that’s exactly my point. 

Δεν υπάρχει κάποια κατακλείδα αισιοδοξίας. Αυτή είναι η φάση.

Γεια μας.

Σταρτ λαικινγκ πουσι φορ μι ναου

Θα γίνω πολύχρωμος χωριάτης του Γκαζιού
θα ψωνίζομαι άγρια στα λεσβιόμπαρα
τα σαββατόβραδα θα τρώω χοντόγκ στην Ιερά
ή θα γαμιέμαι με κάθε μέσο-πούστη φαλλέ πολιτισμέ-

Στα εικοσικάτι επαναπροσδιορίστηκαν όλα.

Στα εικοσικάτι πλας κλαψουρίζω στα blog ότι προσπάθησα αρκετά
                                                                     καριόλη ντουνιά
και αναγνωρίστε με κι εμένα την ασήμαντη που ξεφτίλησα την απλότητα της ζωής;
Τι, όχι;

Βεβαρυμένο παρελθόν λένε .
Η ντιτζέι έχει γκόμενα
η γκαρσόνα στο Μεταξουργείο γουστάρει γκόμενες πιο γκόμενες από μένα
τριάντα κιλά πριν ο συμπαθής θαμώνας παύλα γνωστός δεν κάνει για μένα-απαρεντλι-


Ο έρωτας και το γαμήσι-που είναι μέχρι τώρα μισό-
ούτε που αγγίζουν την πληρότητα
πόσο μάλλον την διάρκεια του ανθρωπίνου πάθους
Οπότε είπα για λίγο τα Σάββατα να χτίσω ένα πάθος
που θα κουβαλήσω μέχρι τα σαράντα
ξέσκεπο από κοινές κουβέρτες,
στεγνό από πρωινούς καφέδες.
Μόνο για μένα ,αδέρφια,
ολόκληρο
στο διηνεκές

[Γιατί πάντα όταν γράφω καταλήγω να κλαίγομαι ;
Βέβαια , από το να μετέρχομαι λέξεις όπως"άνοιξη","δέος" και "απέραντο"
για να πω ένα απλό "θέλω να σε γαμήσω ", είναι ας πούμε πρόοδος]

Πίσω στα υβρίδια του Γκαζιού.
Σπαταλάω λεπτά ύπνου σε μια απολογία χωρίς παραλήπτη
επειδή κάποια στιγμή άρχισε να με ενοχλεί ο γκόμενος σου
επειδή κάποια στιγμή ανακάλυψα πόσο χαίρομαι που σε βλέπω
κι επειδή προχθές που ήμουν συμπούρδελο σε χρησιμοποίησα για να κοιμηθώ

Συζητάμε το δράμα μιας λεσβίας αδέρφια.
Είσαι έξυπνη, χαίρομαι που θα σε δω αύριο,
γουστάρω να σε κάνω να γελάς
σου αφιέρωσα πέντε κακογραμμένες γραμμές
αλλά είμαι τεμπέλα ή δειλή ή κάτι τέτοιο αποτρόπαιο
επειδή είσαι στρείτ.

Α μαλάκα δεν σου πα. Η ξαδέρφη του γκόμενου της αδερφής του κολλητού της Τάδε ξέρει μια λεσβία. Να κανονίσουμε να γνωριστείτε.

Στ'αρχίδια μου. Όταν με ζορίζετε να ζήσω με εκπτώσεις  θα σας λέω ομοφοβικούς.
[χασταγκ ασυμβίβαστη κι έτσι ]

Σάββατο στο noiz να τα σπάσουμε μπιτσιιιιις