θέσεις εργασίας

Προσκύνα τον. Κατάγεται
από γενιά ληστών

Οι πρόγονοί του σαπίζουν στα μάρμαρα
κι ο νεροχύτης σου είναι τσίγκινος, μαλάκα 

Λοιπόν, αν θέλουμε ν΄αφιερώσουμε
χρόνο στ'αστέρια, και τα πρωινά να κάνουμε
χάδια κι αγκαλιές,
χωρίς να κινδυνεύουμε
από άγρια θηρία, 

πρέπει εσύ να φυτέψεις,
εγώ να ποτίσω,
κι όλοι μαζί να θερίσουμε
εκείνον τον γαμιόλη που μας έπεισε
πως του ανήκει η γη
ο χαλκός, το δρεπάνι,
ο αλγόριθμος
και εκβιάζει απ'όταν βγήκε
το πρώτο μελετημένο σιτάρι
πως αν δεν μας πάρει
στη δούλεψή του
θα πεινάσουμε

κι εσύ ψωμόλυσα
που φτύνεις τον κόρφο σου
άμα σε πουν εργάτη,
που τους χειμώνες παγώνεις
στην ευρώπη των λαών
και νανουρίζεσαι με λίκνα
φαντεζί ξεφτίλας 
του λες κι ευχαριστώ
επειδή "προσφέρει θέσεις εργασίας"

δώδεκα αναπτήρες

Έτσι κι εγώ,
που ως τώρα μ’εχω δει να στερεύω
μ’έχω δει να μαντεύω
ένα μέλλον αντίγραφο

αγναντεύω την γλώσσα σου
να γκρεμίζει τις ρίμες
και το σάλιο σου πάνω μου

να με σέρνει στα άκρα
ενός νέου γκρεμού

απ’οπου μπορώ     μόνο
να πηδήξω ή να πετάξω.

σκεδάννυμι

Αν απόψε δεν σε δω
θα κλίνω όλο το βράδυ
το "σκεδάννυμι"

μέχρι που να φανείς
κι όλα να γίνουν
πάλι
άχρονα.

τι ώρα έχει πάει;

Για κάθε νύχτα
απύθμενης θλίψης
κι απελπισίας
ρουτινιασμένης

μετά από κρασιά
και ξίδια χιτζάζ
ενώ ξημερώνει

   κι αύριο πρέπει πάλι
   να ξυπνήσεις νωρίς

μια χ α ρ α κ ι ά
στις σάρκες των αστών.

προς

Όταν κλείνει πίσω μου
η πόρτα του σπιτιού σου,
κάνω πως πιστεύω στον Θεό

 Είναι που με τόσα
φοβικά παραπετάσματα

              και τόσες
αδικοχαμένες ομορφιές

κινδυνεύουμε να πεθάνουμε θνητοί.

ανθρωποβόροι

 Η λέξη «απαρηγόρητος»

είναι η μόνη αληθινή
κλωτσιά στ’αρχίδια

της toxic positivity

και της ανθρωποβόρας
παραγωγικότητας

Μη μου πεις ότι δεν ήρθες στη δουλειά γιατί ήσουν άρρωστος, 
πες μου “δεν ήρθα γιατί είμαι ερωτευμένος" 

Μάνος Χατζιδάκις

 

εξιμέροση

Εγώ ας πούμε σήμερα,
ξύπνησα θλυπημένη.

Ένιωσα θλύπη, λείπη, λίψη

Κι ύστερα με κατέβαλε
μία μελιγχολία, που έγιν΄ ελαγχολία
κι αν με ρωτάτε τώρα που βραδιάζει

νιώθω μια απέραντη απέραντη γλύπη.

voice mail

Μα πρέπει κάποιος να της πει
πώς όταν λέει λέξεις
όπως «κονιάκ» και «σε», «φιλώ»

όταν εκφέρει πληθυ-
ντικούς σποραδικούς,
γυρίζει ο χρόνος πίσω

κι όλ΄οι γραφιάδες
πού’γραψαν
γι’άνοιξες και γυναίκες

στέκουνε σούζα
αγναντεύοντας
τις παύσεις της.

μικροαστικοί ουρανίσκοι

Ας μιλήσουμε επιτέλους
για δάχτυλα,
για στόματα που γλείφουνε
τις μνήμες απ’τους τοίχους

                                                   Ας μιλήσουμε επιτέλους

                                                   για την νύχτα εκείνη,

                                                   που είχες μήνες να με δεις

                                                   και δεν σταμάτησες στιγμή

                                                   να με κοιτάς στο στόμα

   

Ας μιλήσουμε     επιτέλους

ας δαγκώσουμε, ας καπνίσουμε

    πάλι μέσα στα μπαρ,

    ας φιλήσουμε,

ας ουρλιάξουμε υστερικά

    «γαμώ τ’αφεντικά»

                                                Kι ας κατασπαραχθούμε

                                                λυρικά μέσα σ΄

                                                ουράνια στόματα.

μπλου τσιζ

Τρίτη φορά στο σούπερ μάρκετ που δεν βρήκα ροκφόρ ούτε μπλου τσιζ συσκευασμένο, πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να περιμένω διάφορους ανθρωπάκους να προμηθευτούν τα τυριά τους.

Κάνω το απονενοημένο λοιπόν, ενώ ταυτόχρονα κάθε μέρα είναι μια μικρογραφία της ζωής. Κάθε αναμονή, κάθε «τι ώρα πήγε;», κάθε «θε μου πως περνάει έτσι ο χρόνος»,
είναι μια μικρή αναπαράσταση του πεπερασμένου. Βέβαια αν είναι πεπερασμένη η ζωή, θα είναι πεπερασμένη και η απελπισία.

Εντωμεταξύ οι ανθρωπάκοι περιμένουν και κόβουν, κόβουν και περιμένουν. Κι εγώ που έχω δουλέψει πάνω από τις μισές Κυριακές της ενήλικης ζωής μου, πιστεύω για μια δυο στιγμές, σχεδόν ανταριασμένα, πως είναι ταπείνωση να περιμένω πάνω από είκοσι δευτερόλεπτα για να έχω πρόσβαση σε κάτι τόσο απλό: ένα τριγωνάκι μπλου τσιζ.

Άρα πάλι δεν θα πάρω ροκφόρ, και θα φύγω ψιθυρίζοντας, αρκούντως δυνατά, με την ελπίδα να με ακούσει έστω και ένας ανθρωπάκος σαν εμένα
σαν εμένα
σαν εμένα
«ποιον πρέπει να γαμήσω για λίγο ροκφόρ».

…σαν να λέμε μελαγχολικό τυρί

 Φοβάμαι

           πως καμιά φορά ξεχνάμε το κυριολεκτικό νόημα της λέξης «εξαντλούμαι».

«Εξαντλούμαι» λοιπόν πάει να πει πως αδειάζει  εκείνο το ασημί συννεφένιο ποτηράκι που μέσα του είναι οι θάλασσες και η ποίηση.

Εξαντλούμαι σημαίνει πως στερεύει η λιμνούλα που μέσα της επιπλέει η έμπνευση και η αβαρεσιά.

Θυμάμαι εκείνον τον πατέρα που μου’λεγε, με περηφάνια ο χαζός, πως η κόρη του πήζει στη δουλειά. «Είμαι πηγμένος» λοιπόν σημαίνει πως δεν έχει μείνει όρθια καμία εσωτερική διαδρομή, πως μέσα μου στέκουν άκαμπτα αγκωνάρια που δεν αφήνουν να περάσει τίποτα.

«Πήζω» θα πει πως όλες οι Κυριακές της ζωής μας, όλοι οι βιαστικοί πρωινοί καφέδες, όλες οι φορές που μας έφτασε η ψυχή στο στόμα, όλες οι νύχτες που τις σπρώξαμε για να έρθει το αύριο και το μετά και το σουκού και ο Αύγουστος και η παραμονή Πρωτοχρονιάς, μας εκδικούνται, μας φράσουν, μέχρι που να μην ρέει, να μην δονείται τίποτα πέρα από άνευρη, άνευρη, άνευρη, άνευρη καύλα.

Όχι. Δεν είναι εξίσου δύσκολο αν είσαι στρέιτ.

Έχουμε κάνει πολλά βήματα. Μπορούμε να "περπατάμε χεράκι χεράκι στο δρόμο" (ή και όχι ), μπορούμε να συνάπτουμε σύμφωνα συμβίωσης, μπορούμε χτυπιόμαστε στο Γκάζι μέχρι το ξημέρωμα.

ΑΛΛΑ το να κουνάς την αχλαδιά ήταν είναι και θα είναι για πολύ καιρό ακόμα, μια a priori δύσκολη πίστα. Οπότε άτυποι ετεροκανονικοί, πάρτε τις καλές προθέσεις σας και ελάτε να δούμε πως δεν θα στεναχωρούμε τους  γκέι  φίλους μας και πως δεν θα ανάγουμε την αντικειμενική δυσκολία του γκειλικίου σε ντραμακουινισμό.

Κατ'αρχάς το "10%" είναι μύθος. Κοιτώντας τα επίσημα νούμερα από χώρες στις οποίες είναι κουλ το να δηλώσεις πως είσαι γκέι, καταλήγω πως μιλάμε για ένα 6-7%  του πληθυσμού στην καλύτερη. 

[Σύμφωνα με έρευνα του 2018: Στην Αυστρία το 6.2% αυτοπροσδιορίζονται ως LGB (1)
Πολιτεία της Νέας Υόρκης: 5.1 % του ποοστό του LGBT  πληθυσμού (2) ]

Επομένως αντικειμένικά, εκείνη την νύχτα στην πόλη κυκλοφορούν 100 άνθρωποι με τους οποίους θα μπορούσες να κάνεις χωριο, για εμένα κυκλοφορούν 7.

Δεν είναι λοιπόν εξίσου δύσκολο το να είσαι στρέιτ, διότι περα από τις αντικειμενικές δυσκολίες στο γκομένισμα, αν είσαι στρέιτ κατά πάσα πιθανότητα δεν θα έχεις έρθει αντιμέτωπος με ρητορική μίσους που απευθύνεται σε εσένα.

Καταθέτω πείρα: πριν από μια δυο βδομάδες, στο φροντιστήριο στο οποίο δουλεύω έπεσε κάπως στο τραπέζι το ζήτημα του σεξουαλικού προσανατολισμού (με αφορμή έναν κοινό συμμαθητή των παιδιών) και ακούστηκαν ατάκες όπως "αν το παιδί μου έβγαινε *πούστης* θα το σκότωνα". 

Φυσικά είμαστε μεγάλα παιδιά και θα ήταν παντελώς ασόβαρο να "θυμώσουμε" με τα πιτσιρίκια. Το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισα εγώ,  ήταν ότι δεν μπορούσα να κάνω καμινγκ αουτ και άρα να πω στο πιτσιρίκι ότι "Να για ανθρώπους σαν κι εμένα μιλάς. Τι πιστεύεις ότι θα έπρεπε να κάνει ο μπαμπάς μου όταν του ανακοίνωσα ότι είμαι γκεί;"

Συνεχίζω την λίστα με το κρυφτό μέσα στην οικογένεια, τις ομομοφοβικές αβάσιμες ανοησίες και όλη αυτή την ενοχή του "δεν φταις εσύ ομοφοβικέ συγγενή που θα φρικάρεις/θα στεναχωρηθείς, φταίει η ζωή που μας στήνει παγίδες. Αλλά εγώ πρέπει να be the bigger man/person/@ και να σου συγχωρέσω την αμβλύνοια και το υπόρρητο μίσος προς το συνάφι μου". 

Αν με ρωτάτε, είμαι μικροαστή με μικροαστικές συνήθειες, μικροαστούς φίλους και η διάθεσή μου απέναντι στους ομοφοβικούς είναι η εξής: αν δεν αλλάξεις γνώμη στα πρώτα 5 λεπτά της γνωριμίας μας, παύω να σου απευθύνομαι. Οπότε δεν έχω κάποια σοβαρή ιστορία ρητορικής μίσους, ούτε αναγκάζομαι να συναναστρέφομαι ομοφοβικούς. 

ΑΛΛΑ (νούμερο 2): αγαπημένοι ετεροκανονικοί (επιμένω) φίλοι και γνωστοί, δεν είναι δική σας δουλειά να αποφασίσετε αν έχω δικαίωμα την ερωτική πράξη με μια γυναίκα να την αποκαλέσω "σεξ" και ναι, το γκομενίζειν, και ειδικότερα το γκομενίζειν με συναισθηματικές προεκτάσεις και αξιώσεις για αγάπη, αποδοχή για συντροφικότητα είναι, είναι στατιστικά πιο δύσκολο, άρα πάλι αφήκετέ με να παλεύω και να διεκδικώ το αυτονόητο χωρίς τη ρετσινιά του "ντράμα".

Κλείνοντας θέλω να πω πως η δική μου (white privileged) λεσιβακή διαδρομή φέρει μια κούραση. Οπότε χαιρετίσματα, αρχικά, στα φαντάσματα του παρελθόντος. Εν δευτέροις, ανακοινώνω πως θα αρχίσω κι εγώ τις πολιτικοκορεκτίλες. 

Το δραματάκι μου είναι μεν δυτικό δραματάκι σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, but still είναι δραματάκι που αφορά κάτι πολύ πρωτογενές και ανθρωπινό (σεξουαλική ορμή και αγάπη). 

Οπότε, στρειτ φίλοι με καλές προθέσεις (επιμένω και σε αυτό ;-) ) cut me a slack.

(1) https://en.wikipedia.org/wiki/Demographics_of_sexual_orientation

(2) https://williamsinstitute.law.ucla.edu/visualization/lgbt-stats/?topic=LGBT&area=36#density

 Καλά, έλα απόψε 

να διεκπεραιώσουμε την μοναξιά μας

και γινόμαστε αύριο φως 

χίπστερ μουσικές

Την ακούτε κι εσείς
αυτή την χιπστερική μελαγχολία
                          του καιρού μας

που θέλει
      να γίνει λυρική
          δραματική, εκστατική
               να γράφει «θέλω» αντί για «θα’θελα»,


μα κρύβεται μέσα σε
θλιμμένες αρμονίες
και πίσω από οθόνες
ουρλιάζει σιωπηρά

για την άτμητη μοναξιά μας
και την κατάργηση
της κυριακάτικης αργίας
                                           (;)

έρως θέρος θάνατος

Άραγε στις πόσες περιγραφές
πλησιασμάτων ασυνειδήτων
                      των δακτύλων

μετά από πόσα της απουσίας  

                         σκεβρώματα 

                           της σάρκας

              και νηστεμένα πάθη
                         και αλωμένα  

                                σώματα

θα σκαρφιστεί η ανθρωπότητα έναν τρόπο
άλλο από την θρησκεία και το stand
για να ξεχνάει πως πεθαίνει

Ερωτορίζοντες

Λοιπόν, βαριέμαι να διαβάσω ποίηση. 
Προς τι τόση ντροπή; 
Να τώρα έπιασα μια συλλογή του Πεσσόα για να βρω κάτι συγκεκριμένο,
στις πρώτες τρεις δοκιμές δεν βρήκα αυτό που έψαχνα και τέλος,
τα παράτησα.

Τώρα που το σκέφτομαι, 
σταμάτησα να γράφω  ποίηση (ισοδύναμα να διαβάζω) απ'όταν άρχισα να σ'αγαπάω.

Λίγο πριν τα παρατήσω, έγραψα κάποιους μικρούς εντυπωσιασμούς

-μα πως αλλιώς να έκανα, αφού η τότε αλήθεια μου δεν χωρούσε στο τραπέζι, ούτε στο κρεβάτι,
και ακόμα και σκρίνιο να'χαμε ούτε εκεί θα χωρούσε-

-άσε που λες πως κάποτε ερωτεύτηκες την έμμετρη περσόνα μου, μα το ατελές μου σώμα, την αδύναμη και ταλαίπωρη ψυχή μου, που τόσο πολύ σε δίψασε όλα αυτά τα χρόνια, κι ακόμα σε διψάει, τα χόρτασες και σου'φτασαν, γλυκιά μου αγάπη, και φεύγεις λες και πας σε άλλες γκομενοπολιτειες, σε άλλες καυλοπεριπέτειες, σε νεους ερωτορίζοντες-

-αυτό το χόρτασμα το λοιπόν,μπορούμε με ασφάλεια να πούμε πως σημαίνει το τέλος του έρωτα ˙ αυτό το χόρτασμα και όχι η συνήθεια, όχι οι κοινοί ύπνοι, όχι το θυμωμένο χαμογελάκι όταν σου ζητάω τις παντόφλες σου -

και απο τότε έχω μονάχα πύρινες, ρητορικές ερωτήσεις κατακλείδες, που καταλήγουν πως σ'αγαπάω και πως η θωπεία του πισινού σου, είναι πλέον μια από τις αγαπημένες μου συνήθειες.

Ε ναι λοιπόν, σ'αγαπάω και ούτε αυτό χορταίνω να στο λέω, να το ξέρω, να το νιώθω, να το αφήνω να με κυριεύει, να με γεμίζει θλίψη στην σκέψη πως δεν θα ξυπνήσω σε πέντε χρόνια, τέσσερις μήνες και  εικοσιτέσσερις ημέρες ακριβώς, και το αριστερό μου χέρι μονάχο του θα βρεθεί να σου χαϊδεύει την πλάτη. 

Άσε που ένας λόγος που διαβάζουμε ποίηση, είναι για να μάθουμε ν'αγαπάμε.
Και όπως σου'χω πει ήδη, απ'όταν άρχισα να σ'αγαπώ,  σταμάτησα να ρωτάω έτσι τύποις ατυπικά
"πως ξέρετε ρε σεις οι υπόλοιποι, οτί αγαπάτε κάποιον;". 

Το ξέρω όταν ξυπνάω,
όταν φτιάχνω καφέ,
όταν κάνω αυγά ποσέ.

Κλείνω με τους στίχους του Πεσσόα, που τελικά έκατσα να τους βρω, γιατί τώρα που ξυπνάς 70 ναυτικά μίλια μακρυά μου, πρέπει να βρω κάτι άλλο να κάνω τις νύχτες μου, πέρα απ'το να σε περιμένω.

Τάδε έφη το λοιπόν Φερνάντο Πεσσόα:

Για να νιώσω τον εαυτό μου, πολλαπλασιάστηκα
Για να νιώσω τον εαυτόμου, ανάγκη είχα τα πάντα να νιώσω.
Ξεχείλησα, βγήκα από τον εαυτό μου, παρασύρθηκα
Γυμνώθηκα, παραδόθηκα
Και σε κάθε γωνιά της ψυχής μου
Βωμός σε διαφορετικό Θεό υπάρχει. 

Πάντως, μη νομίσεις ούτε στιγμή πως σε κατηγορώ, πως ίσως κάτω από την κουβερτούλα που έχεις για τον καναπέ, έχασα τα στιχάκια μου. 

Σ'αφήνω για λίγο τώρα. Έχω να επιστρέψω στον μελλοντικό μου εαυτό, να εσωστραφώ και ίσως να διαβάσω λίγο Πεσσόα. 

Εποικοδόμημα

Τώρα που οι νομισματικές ενώσεις
οι διεθνείς εμπορικές αλυσίδες,

τ'αζάλιστα παραγωγικά πρωινά
τα δημιουργικά κυριακάτικα απογεύματα,

οι κέτο διατροφές
τα γυμναστήρια
και τα εγχειρίδια αυτοβελτίωσης,

έχουν νικήσει τον ρομαντισμό
κατά κράτος -αστικό- 

Πώς να σου πω,
χωρίς να κινδυνέψει
η σύγχρονη αυτάρκεια του ατόμου μου,

πως κάθε που σ'αποχωρίζομαι
ρημάζω; 

1000 καυλοεμέλ = 1 καυλοέλ ;

Τι μου έχει λείψει περισσότερο από την καραντίνα; Η καύλα.

Όχι το σεξ. Η καύλα.

Μου έχει λείψει σε τέτοιο βαθμό τζαζέματος, που αυτή την στιγμή παίρνω συνέντευξη από τον εαυτό μου.

Μου έχει λείψει το "έχω ενέργεια" (τζιζ), "καλή διάθεση", "αρθρώνω πιο καλά" κι όλα αυτά τζάμπα.

Μπαίνουν μερικά καυλοεμελ στην κουβέντα, και ξαφνικά όλα είναι πιο εύκολα.

Κατ'αρχάς για να είμαστε ακριβείς ας ορίσουμε τα καυλοεμέλ. 

Τα καυλοεμέλ,είναι όπως φαντάζεστε η μονάδα μέτρησης της καύλας.

Κι επειδή "μέτρηση" σημαίνει "σύγκριση με κάποια σταθερή ποσότητα", ας προσπαθήσουμε να δώσουμε μια διαισθητική αλλα και ταυτόχρονα ακριβή ισοδυναμία της της φράσης "μερικά καυλοεμέλ".

Ας πούμε λοιπόν πως το 1 καυλοεμέλ αντιστοιχεί στο "δεν με παίρνει ο ύπνος, ας τραβήξω μια μαλακία για να κοιμηθώ". 

Και ας πούμε πως τα 10 καυλοεμέλ αντιστοιχούν στο "theleis na mou glupseis to mounaki ?". 

Αναλογικά τα 20 καυλοεμέλ αντιστοιχούν στο "thelo na sou glipso to mounaki". Γιατί τα διπλάσια; Γιατί το "thelo na sou glipso to mounaki" περιέχει επιθυμία, και λίγα πράγματα είναι περισσότερο καυλερά από την επιθυμία. 

Κι έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ας αποτιμήσουμε και την φώτο με το άκτουαλ "mounaki" στα...πόσα να πούμε.... Να πούμε 5, άντε 10 καυλοεμέλ.

Άρα, αν μείνουμε πιστοί σε αυτή την προσθήκη στο SI, όπως την έχουμε ορίσει έως τώρα, μπορούμε να προσπαθήσουμε να βρούμε το κάτω φράγμα του πλήθους των "μερικών καυλοεμέλ", που αρκούν για να σε κάνουν καινούριο, που αρκούν για να μπεις στην καυλονιρβάνα του "έλα μωρέ τώρα που θα κάτσω να σκάσω". Τι λες καλέ, τι λές καλέ που θα πεθάνω - αφού ξεχειλίζω λιβιδινική επένδυση.

Νομίζω πως το κάτω φράγμα πρέπει να το ορίσουμε στα 100 καυλοεμέλ, δηλαδή χρειαζόμαστε είτε επιθυμία, είτε υπόρρητη επιθυμία, είτε μια παλλόμενη μνήμη, είτε μια δράση(ένα μπούντι κολ με ημερομηνία και ώρα).

Ολοκληρώνω με την εξής σκέψη: Τα 1000 καυλοεμελ (δηλαδή το 1 καυλοελ; ) αντιστοιχούν στο "μπορώ να περάσω πάνω από 30 ώρες συνεχόμενες μαζί σου χωρίς να βαρεθώ", στο "είμαι στην πόρτα, ντυμένη και παπουτσομένη έτοιμη να φύγω και εκεί που σε αποχαιρετώ βρίσκομαι μέσα σε δύο λεπτά στο κρεβάτι, όχι ντυμένη και όχι παπουτσομένη". 

Και τέλος πάντων τα 1000 καυλοεμέλ αντιστοιχούν στο "θέλω να ερωτευτώ και να μην μου χρειάζονται μονάδες μέτρησης". Και είναι κρίμα μεγάλο που αυτή τη φράση έχει φορτωθεί με τόση κλισεδούρα, με τόσες κακές ερμηνείες σε κακές ταινίες και κακές σειρές, και έχει σηκώσει το βάρος της ύπαρξης, τόσων δυστυχισμένων που νομίζουν που ο έρωτας μαγικά θα τους επισκευάσει,  που όταν πας να την ξεστομίσεις, νιώθεις μαλάκας.

Υ.Γ. Τον έρωτα πόσα καυλοεμέλ να τον βάλουμε; 

έσπαγα

Θέλετε τώρα
με αφορμή την καραντίνα
να αντικαταστήσουμε
εκείνο το φτωχό και άκομψο

«έμπαινα» 

με το

«έβγαινα 

παράνομα απ’το σπίτι 

εν μέσω του λοκ ντάουν 

για να’ρθω να σε βρω»;

δεμένα κορδόνια

Με πενιχρές εγχύσεις 
καυλοκομπορρημοσύνης
και σαρκικής επάρκειας 

με πενιχρά σπουδάσματα επί 

της ιεραρχίας 

των παθών 

μ’εύλεκτα σχεδιάσματα 

           κάνω πως νικάω 

 την λίστα, που’χεις κρεμασμένη 

 στο ψυγείο σου, 

για το σούπερ μάρκετ.