1. Ικανή ή κι οι δυο μαζί, μ'ακούς;

Ο οργασμός είναι υπερτιμημένος - όπως και τα πρωτοχρονιάτικα πάρτυ. Και κάπου εδώ θα μπορούσαμε να χωρέσουμε μια αθενσβοϊσιακή παρομοίωση της ταλαιπώριας που πρέπει καμιά φορά να περάσεις για να φτάσεις στον οργασμό,τον τρου, με την κίνηση, τα αλκοτέστ, την στιγμή που μπαίνεις στο μπαρ/κλαμπ/χώρο που νοίκιασε ο τάδε και δεν ξέρεις τι να κάνεις το παλτό σου, την τσάντα σου, τα χέρια σου, τα χείλη σου που'ναι αδεια κι άλλα τέτοια μελοδραματικά, μοναξένια, παγωμένα.

Κι αν συνεχίζαμε την παρομοίωση, θα λέγαμε πως  περιμένεις η νύχτα αυτή να είναι η καλύτερη της χρονιάς που πέρασε κι η καλύτερη της χρονιάς που θα'ρθει, με εξάιρεση το κωλοχτύπημα, το στριμωξίδι και τις ξεχειλισμένες τουλαλέτες δίπλα στους λουκουμάδες στο πανηγύρι στην Ικαρία.

Έτσι και τη στιγμή του οργασμού, περιμένεις να τρέμουν τα πόδια σου, να δεις το Χριστό φαντάρο, να ανεβάσεις εκατόν πενήντα τέσσερις σφυγμούς χωρίς να πεθάνεις, ενώ συνήθως αυτό που αισθάνεσαι είναι μια γλυκιά σεισμική δόνηση ανάμεσα στα πόδια σου, κι άντε στην καλύτερη έναν παλμό διαρκείας στον κόλπο σου, γεμάτο προσδοκίες μικρών εκρήξεων, που κορυφώνονται σε μια προσωρινή αίσθηση ικανοποίησης, που σπάει σαν κόμπος.

Τώρα θα μου πεις, σιγά ρε Ταφ Σίγμα Έλιοτ, ρε Οδυσσέα Ελύτη, ρε Εμπειρίκε. Τσουτσουριάσαμε. Ικανοποίηση; Αυτό βρήκες να πεις;
Μάλιστα, βεβαίως. Αυτό βρήκα να πω.

Γιατί το να υγραίνεται ο κόλπος είναι βιολογική αντίδραση, το να χαμογελάς όταν οι φίλοι σου που'χεις να δεις καιρό σου χαμογελάνε σίγουρα κάπως εξηγείται ανθρωπολογικά, το γλυκό μούδιασμα του μυαλού σου όταν βλέπεις netflix, η πρώτη γουλιά από το πορνσταρ μαρτίνι στο μπάιος φάτσα στην ακρόπολη, όλα αυτά κάπως βρίσκονται.

Η πραγματική ικανοποίηση όμως, αυτή που αδειάζει το μυαλό σου από τις χίλιες δυο δυτικοπολιτισμικές ανησυχίες, οι οποίες κατακάθονται η μία πάνω στην άλλη και γίνονται μια μάζα γεμάτη εξογκώματα , που την νιώθεις να πιέζει τον κροταφικό σου λοβό και να εξαπλώνεται φτάνοντας μέχρι τα πέταλα των νυμφών, αφήνοντάς σε ανάπηρο και ανίκανο να αισθανθείς οτιδήποτε πέρα από άγχος-          αυτή η ικανοποίηση δεν βρίσκεται.

Και ίσως εδώ η σχέση αιτίου αιτιατού να είναι η αντίστροφη.

Κλείνοντας - με άνω τελεία- ας σημειώσουμε πως ανεξάρτητα από την κοινή ρίζα που έχουν οι λέξεις "ικανός" και "ικανοποίηση", η πραγματική ικανοποίηση όπως και ο Χριστός φαντάρος, η δυνατότητα να αισθανθεί κανείς πράγματα βαθιά, που τα θυμάται μετά από καιρό και τα ανακαλεί όταν χρειαστεί να κάνει το ξόρκι του προστάτη, είναι ζήτημα ικανότητας˙

μικροσεκόντ Ι

Από χρόνο άλλο τίποτα

Στα μεσημεριανά τραπέζια με την μητέρα μου,

νιώθω σαν να διακυβεύεται αν στην ταφόπλακά μου

θα σημειωθεί με τικ

qτον ξόδεψε

qδεν τον ξόδεψε

Στις γυναίκες, λέει ο Τσιώλης, δια στόματος Θεοφάνη,

πρέπει να δίνεις το πέντε και να κρατάς

το ενενηνταπέντε.

Από την άλλη ο George Best είχε δηλώσει πως το
ενενήντα τοις εκατό των χρημάτων του το ξόδεψε

στις γυναίκες και στο αλκοόλ

τα υπόλοιπα τα σπατάλησε

[κι άλλα τέτοια διακειμενικά και επίγεια]

Μα δεν το βλέπεις πως τελείωσαν οι παρομοιώσεις

με λευκές παραλίες

πως άκαφτοι θα πάμε

πως κουρδισμένοι
σε δυτικές κλίμακες θα λέμε

«σ’αγαπώ τόσο που θέλω να
πάρουμε μαζί στεγαστικό δάνειο» ;

μικροσεκόντ ΙI

Εκείνο το ξημέρωμα στη Σκουφά,

πίστεψα πως θα μπορούσα

να σ’αγαπήσω με παρομοιώσεις

(χώμα/νερό Οδυσσέας/Ιθάκη )

κι ας μέναν άμετρες γραμμένες στα σεντόνια σου

Μα είμαστε λέει νευρολογικά προορισμένοι

να μην είμαστε ευτυχείς

γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε

και το σημείο του εγκεφάλου

που ανάβουνε λαμπιόνια όταν

μας λένε «ναι»

είναι ίδιο με εκείνο που ξυπόλητο
χορεύει με σημαία του μια φούστα
όταν μας λένε «όχι»

Κι εγώ δεν είμαι νευρολόγος,
ούτε -κατά μεγάλη μου έκπληξη-

άνθρωπος της Τέχνης
για να σου σκηνοθετήσω θύελλες

Βλέπω ted talks,

σκαρφίζομαι ευφάνταστους τίτλους

κοιτάζω το κενό και καπνίζω
σκεπτόμενη τι δουλειά έχει το instagram
στα έμμετρα γραπτά μας

Και κυρίως       θέλω

                 σε    

να σου ξοδέψω τον χρόνο μου.

μεταβλητό

Όταν φεύγεις,

απαλλάσσομαι
από τον καθιερωμένο

πρωινό έλεγχο

της αρτιμέλειάς μου

μαζί μ’ αυτόν,

γλιτώνω

από την διαφραγματική

σθένωση της αναγγελίας
«λέω να σ’αφήσω. μιλάμε. καληνύχτα»

Υπάρχουμε

σε τσιμεντένιες αποστάσεις,

με σκαμμένες εκτάσεις
απουσίας στους ώμους,
στα μαξιλάρια, στα μάγουλα

Μα δεν θα υπάρχουμε
για τόσο

που να επιτρέπονται
ανόητες θυσίες

κι επιλύσιμες μοναξιές 

Εξωσκελετός

Κυρίως όταν με πατάς

όταν με λιώνεις και μ' αφήνεις

μια μουσκεμένη θύελλα

στα σκαλοπάτια σου 

       

-που τόση ανθρωποσύνη έχει ξοδευτεί

σε σκαλοπάτια και εξώπορτες, κι οι ξοδεμένοι

πιστεύουν ακόμη στον άνθρωπο τον μέγα

που αντιστέκεται ατσαλακωτος 

στην πεπυρακτωμένη τήξη-

Κυρίως όταν σε περιμένω 

ξεψυχώντας

γίνομαι 

άνθρωπος ωκεάνιος

ζωσμένος σκοτάδια κι εκρήξεις

και σ'αγναντεύω να μου γκρεμίζεις

κάτω απ'τα ποδαράκια σου 

       

           αγάπη μου,

           χαμέ μου,

όλο τον δυτικό πολιτισμό.

αποκήρυξη

Εξόριστε ποιητή στον αιώνα σου λέγε

για καύλες με ακρίβεια σταγόνας
για μουσκεμένα τίσερτ στα λεωφορεία
                                τον Αύγουστο 
για νοίκια πού’γιναν πιώματα
για τα πράσινα κυκλικά δισκάκια

                        της απελπισίας

ασεληνίαστος, χωρίς

   φεγγαρένια σε καρτεράω                 
                και   

  πεθαίνω έτσι κι αλλιώς,   
  μα για’σένα πεθαίνω πιο πολύ

ολ γιου νιντ

Ανθρωποπρέπεια. Αυτή είναι η 

αλήθεια του ανθρώπου.[…] Ο άνθρωπος 

ζει ανθρωποπρεπώς, ο άνθρωπος πεθαίνει 

ανθρωποπρεπώς. Ανθρωποπρεπέστατα. 

Τίποτα άλλο. 

Δημήτρης Δημητριάδης - Λήθη 

Ράγισα, από τις διαστολές

των άυλων καθησυχασμών,

από δείκτες ρολογιών,

απο’κείνο που κάτω

απ΄τον ώμο μου παλλόταν

και σ’έσφιγγα, να μην πηδήσει

η καρδιά μου

έξω από το στήθος μου

Να’τανε, λες, που, μπορώ

να σου πω πως σ’αγαπάω

χωρίς να ντρέπομαι την ανθρωπότητα

να’ταν το κλάσμα των

πεπερασμένων μου ωρών,

που τις είπα δικές σου

να’ταν ο απόηχος του «κρακ»

που ακούω στο στέρνο μου

όταν ξεκλειδώνω

την πόρτα του σπιτιού μου

ή κάποια αλήθεια

γεμάτη ανθρωποπρέπεια;