Ύστερα από το κυριακάτικο στένεμα της αρτηρίας που οδηγεί το "καρτεράω" στο "είμαι" αφού το πύρινο απόγευμα -πες το και δειλινό, εικοσιμία Μάρτη- οφείλεται στο νέφος και στη σκέδαση
Ας πούμε κατ’αρχάς πως έχεις περάσει τη φάση που το ενδεχόμενο να είναι bisexual είναι ανοιχτό. Ας πούμε πως έχεις αντιληφθεί πως όταν βλέπεις στον κινηματογράφο δυο γυναίκες να φιλιούνται, αισθάνεσαι την ποιοτική διαφορά, σε σχέση με το αν βλέπεις έναν άντρα και μια γυναίκα να φιλιούνται. Τηναισθάνεσαι.
Οπότε το να βγεις σε ένα μπαρ και να αποσπάσεις την προσοχή ενός άντρα, ίσα ίσα για να θυμίσεις στον εαυτό σου πως μετράς, δεν είναι good enough.
Σου αρέσουν οι γυναίκες ρε παιδί μου. Το σεξ με τους άντρες είναι μέτριο. Περπατάς στο δρόμο και υπάρχουν γυναίκες που όχι μόνο πιστεύεις ότι είναι όμορφες-το νιώθεις σανtiny ηλεκτροσοκάκι. Ενώ η μόνη περίπτωση που παρατηρείς έναν άντρα, είναι αν φοράει ένα γαμάτο πουκάμισο.
Ας πούμε πως είσαι λοιπόν σε αυτή τη φάση. Τι μπορείς να κάνεις σε αυτή την πόλη ή σε αυτή τη χώρα για να νιώσεις φυσιολογικός.
Και δεν συζητάμε για coming out. Έχεις την τύχη να συναναστρέφεσαι ανθρώπους ιδίας αισθητικής. Είσαι open, η μαμά σου δεν περιμένει να της φέρεις ένα καλό παιδί και δεν υπάρχει άνθρωπος με τον οποίο διατηρείς μια νορμάλ κοινωνική επαφή, που να μην ξέρει ότι σου αρέσουν οι γυναίκες.
Όλα καλά.
Τι κάνεις λοιπόν σε αυτή την πόλη .
1.Τα γκεόμπαρα
Τυπική επιλογή, που αν δεν πάρει την βέλτιστη-σε πολύ στενά περιθώρια ο χαρακτηρισμός αυτός- τροπή σου γαμεί τα πρέκια.
Επιλογάρα. Μπαίνεις στο κλαμπίδι και αρχίζει το τσεκάρισμα. Μαλάκα, σνομπ,ξεσνομπ-αδιαφορώ. Ό,τι δεν περνάει από το dress code τσεκ των μπουζουκιών και του μπουρναζίου είναι μαζεμένο στο Γκάζι το Σάββατο το βράδυ. Θέλετε να τις λέμεκλαρινολεσβίες; Η κλασσική masculin λεσβία με τα σφηνάκια και το ύφος φορτιγατζή σε καντίνα στο τριακοστό τρίτο χιλιόμετρο του κηφισού ξημερώματα Δευτέρας.
Και δεν είναι μόνο οι κλαρινολεσβίες. Είναι οι λεσβίες που δεν πηγαίνουν με bisexual, οι men-hating λεσβίες και όλη αυτή η γκάμα βλακείας που εκτείνεται σε ένα σωρό στερεότυπα, πιο ηλίθια από κάθε lesbian stereotype που υπήρξε ποτέ.
(By the way.Είναι Σάββατο βράδυ και είσαι σε κλαμπ. Πόσα γαμημένα φανελάκια;)
Και ερχόμαστε στο νούμερο 2
2. Η αδυσώπητη βλακεία
Έχουμε κάνει σοβαρές προσπάθειες να γλιτώσουμε από αυτή. Αν ήμουν στρέιτ δεν νομίζω πως υπήρχε περίπτωση να μου απευθυνθεί ποτέ ένας άντρας ρωτώντας με “τι ζώδιο είσαι”.Αλλά αν περνάω το Σαββατόβραδο μου(αυτή η λέξη σίγουρα χρειάζεται δύο τόνους) σε μέρη που παίζει Φουρέιρα, τι ακριβώς να περιμένω;
Την ideal soulmate μου; Όχι φιλαράκι . Όχι. Θα βγεις ραντεβού, θα φλερτάρεις, αλλά θα μιλάς για την γαμημένη Μποφίλιου, και για το πως το στραβοκλάσσιμο του Ωμέγα του Ωρίωνα επηρέασε “τα αισθηματικά σου”.Γιατί αυτή είναι η φάση. Γιατί αυτός είναι ο κόσμος και όσο μεγάλη κι αν ήταν η μέχρι τώρα προσπάθειά σου να αποφύγεις τηνφλυαρίακαι τηναμβλύνοιααυτού του κόσμου-για την οποία διατηρώ την συμπόνια μου,πιστέψτε με- κάποια στιγμή πρέπει να κάνεις σεξ.
Η αδυσώπητη βλακεία όμως δεν απαντάται μόνο στα γκεόμπαρα. Το ιντερνετ,αδέρφια. Το γαμημένο ιντερνετ.
3.Το gay internet
Οι αναζητήσεις στους χρήστες του facebook που έκαναν attend στο Athens Pride, ή στο Strap on γουατεβερ δε χελ παρτι στο Escape. Γιατί, ποιο είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο να ψάξεις για έναν άνθρωπο, στον οποίο διατίθεσαι να ξοδέψεις κάτι παραπάνω από οργασμούς: τα απογεύματα των Κυριακών σου ας πούμε; Οι attendants των gay mainstream εκδηλώσεων του φουμπού.
Η ομάδα”Λεσβίες αθήνα” που αν κρίνεις από το περιεχόμενο των πόστ, ένας θεός ξέρει πως είναι σωστή η ορθογραφία του τίτλου του γκρουπ.Και ένα σωρό άλλοι πόλοι έλξης LGBT+ ανθρώπων με βασική θεματολογία: μυστικά για την τέλεια σχέση, μυστικά για το τέλειο γλύψιμο και ένα σωρό άλλους υποθετικούς τίτλους που βαριέμαι να σκαρφιστώ.
Αλλά σίγουρα υπάρχουν κάπου άνθρωποι που μπορείς να συνεννοηθείς. Και αυτό μας φέρνει στο νούμερο 4.
4. Η μία και μοναδική λεσβία που μπορείς να πεις δυο κουβέντες
Οκέι μπορεί να είναι παραπάνω από μία .
Είναι εκείνη η λεσβία που δεν την γνώρισες σε lgbt συνθήκη. Την γνώρισες κανονικά, όπως γνωρίζονται οι άνθρωποι. Την είδες, σου άρεσε , συστήθηκες, έκανες χιούμορ,αντάλλαξες στοιχεία επικοινωνίας, αλλά έχει γκόμενα. Γιατί έτσι είναι η ζωή. Αλλά κρατάς το παράθυρο ανοιχτό φιλαράκι γιατί μπορεί κάποτε να..
Και είσαι απλά ένα ηλίθιος άνθρωπος, που εναποθέτει τις ελπίδες του για κανονικότητα, και ονειρικά σαββατιάτικα πρωινά με κρουσάν και καπουτσίνο, σε ένα παχύ τίποτα
Κάπως έτσι ερχόμαστε στο νούμερο 5.
5.Staight girls will always fuck you up
Μιλάω για εκείνη(να ταν μονο μία) την στρείτ κοπέλα που γοητεύτηκε, πειραματίστηκε, γιόλαρε και τώρα της τελείωσε. Ω χαζούλι, αλήθεια το πίστεψες; Ότι παίζει να γνωρίσεις έναν άνθρωπο κανονικά, να γνωριστείτε, να κάνετε έρωτα-ίσως και παραπάνω από μία φορές, γιατί η ζωή είναι καριόλα- και να υπάρχει περιθώριο να μετατραπεί αυτό σε κάτι ποιοτικά νέο; Χα.Χα.ΧΑ. In your face.
Κάπου εδώ τελειώνει η λίστα της ντροπής.
Μόλις έσκασε email από κάποιο ανόητο youtube gay chanel στο οποίο έχω κάνει subscribe: "how to finger a girl”.
Thank you universe,that’s exactly my point.
Δεν υπάρχει κάποια κατακλείδα αισιοδοξίας. Αυτή είναι η φάση.
Ανάμεσα στο τρίτο και στο τέταρτο
φιλί για καληνύχτα
οι μικροαστοί διαλέγουν προσκλητήρια ή καπότες
οι ποιητές ονειρεύονται την μέρα
που αντί να γράφουν θα γαμάνε
γενικεύσεις
εσύ άραγε σκέφτηκες
πως ένα βράδυ Κυριακής που βρέχει
είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή ν'αποφασίσεις
πως θες να μοιάζει η ζωή σου;
Όταν θέλεις να είσαι οι τρεις διαστάσεις
δεν υπάρχει χώρος για εξομολογήσεις
και ξυπνητήρια ρυθμισμένα
να χτυπήσουν μαζί
[για να'μαστε σίγουροι]
Ίσως οι μονάδες μέτρησης των καθημερινών ποσών
όπως θυμός
αναμονή
ηλιθιότητα
αλήθεια
λάθος
πάθος
να μην είναι ευκλείδειες
Μπορεί, πάλι, αυτή τη στιγμή
να ψάχνεις την χθεσινή μας νύχτα
ανάμεσα στα πόδια σου
Ίσως σε μια καμπύλη απ'τον μηρό σου ως το γόνατο
να υπάρχω
σε πληθυντικό αριθμό.
Αστείος ο όρκος των εραστών, των ερωτευμένων, των
«νίκησα για πάντα τη μοναξιά».
Η πάλη να πείσουνε το άλλο τους μισό ή εν τέταρτο
ότι η ζωή είναι άδεια χωρίς αυτό.
Λες και δεν είναι κοινό μυστικό πως όσους φίλους
και να’ χεις, όσα φράγκα και να βγάζεις όσο αλκοόλ και να καταπίνεις, όσα
τσιγάρα και να κάνεις πριν κοιμηθείς, η ζωή σου πάλι άδεια θα είναι – ή θα μοιάζει που καμμιά φορά η
αίσθηση αυτών των δύο είναι η ίδια.
«Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα».
Τα καλοκαίρια στις πέντε το πρωί περνάει από κάτω
το σκουπιδιάρικο. Κάνει τρομερό θόρυβο. Διαταράσσει κάτι παραπάνω απ’ την κοινή
ησυχία- διαταράσσει την ηρεμία της νύχτας (δεν μπορώ να μιλήσω για γαλήνη γιατί
δεν είμαι ερωτευμένη).
Γύρω στις έντεκα τα παιδιά στη γειτονιά σιωπούν,
σταματάνε τα ζάρια στο διπλανό μπαλκόνι, σβήνουν σιγά σιγά τα οικιακά φώτα και
μένουν να φωτίζουν -εμένα και τον έφηβο εαυτό που σέρνω μέσα μου- τα λεγόμενα
φώτα της πόλης.
Όλοι το ξέρουμε, ο ουρανός στη Αθήνα είναι
κίτρινος. Δεν υπάρχουν φεγγαρένιες
σιγαλιές, εκεί που μένω, ασημένιες νύχτες, σκοτάδια που τα λούζει η υπόνοια του
αύριο.
Εκεί που μένω υπάρχουν τζαμαρίες που τρίζουν,
παιδιά που όταν κουραστούν να κυνηγιούνται, κάθονται σε σκαλάκια πολυκατοικιών
και τραγουδάνε σκυλάδικα .
Κάθε μέρα στις πέντε.
Πέρασε πριν από λίγο. Καμμιά φορά πιάνω τον
εαυτό μου να θυμώνει θανάσιμα όταν
το ακούω, σα να μου ‘χει συμβεί μια φρικτή αδικία, σα να συνωμοτεί εναντίον μου
το κράτος, η Εκκλησία και το σύμπαν μαζί.
Το σκουπιδιάρικο είναι το σήμα κατατεθέν : πάλι
ξενύχτησα απόψε. Κι αν ξενύχτησα, όχι μόνο δεν θα σηκωθώ αύριο νωρίς, αλλά το
αυριανό βράδυ θα είναι ακριβώς το ίδιο.
Ο εκκωφαντικός θόρυβος του σκουπιδιάρικου
σηματοδοτεί πως άλλη μια νύχτα πέρασε, άλλο ένα πρωί πρόκειται να θυσιαστεί σε
κάποιον ανούσιο βωμό -συχνά ψηφιακό- κι εγώ πάλι δεν θα σηκωθώ να διαβάσω.
Εκείνη η ώρα , έντεκα με πέντε, αυτές οι έξι
χαμένες ώρες , είναι που περιμένουν να δώσουν νόημα στο «δε μπορώ να ζήσω χωρίς
εσένα». Γιατί τι καλύτερο έχω να κάνω, εκτός απ’ το να ζήσω με’ σένα; Όλοι το ξέρουμε,
όσοι δεν κλείνουνε κάθε μέρα τα μάτια μας απ’ τη νύστα, όσοι δεν φοβόμαστε να
μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας, όσοι κοιμόμαστε αργά, όχι επειδή θέλουμε να
κάνουμε κάτι συγκεκριμένο , αλλά επειδή θέλουμε λίιιγο ακόμα.
Είναι κοινό μυστικό πως κατά τη νιότη, πριν αρχίσει
εκείνο που θα λέγαμε αφελώς «πραγματική ζωή» το «δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»
σημαίνει πως έντεκα με πέντε δεν έχεις τίποτα να σκεφτείς.
Να απασχολήσεις το μυαλό σου μπορεί. Αλλά σκέψη
τέτοια που μοιάζει σα να παίρνεις κομματάκια απ’το μυαλό σου, να τα βάζεις
μπροστά σου πάνω στο γραφείο σου, να τα τεμαχίζεις, να τα σμιλεύεις ,να τα
κάνεις παζλ και μετά να τα ξαναβάζεις στο κεφάλι σου, για τέτοια σκέψη δεν
είσαι ικανός.
Είναι κοινό μυστικό η κενότητα, η απεραντοσύνη του
«αύριο», η ανακούφιση της νύστας. Είναι κοινό μυστικό η νύχτα.
Αυτόν λοιπόν τον έρωτα δεν μπορώ να σου τον δώσω.
Ίσως μια μέρα να θελήσεις να είμαστε μαζί και να
κλάψω από χαρά.
Ίσως την επόμενη φορά που θα’ ναι να σε δω να μην
μπορώ να φάω όλη μέρα, γιατί το στομάχι μου θα είναι γόρδιος δεσμός.
Ίσως όταν σε φιλήσω ξανά μετά από τόσο καιρό, να
νιώσω την υφή των χειλιών σου, την υγρασία της γλώσσας σου στο εσωτερικό των
πνευμόνων μου.
Ίσως όπου με χαϊδέψεις να μου αφήσεις, άθελά σου,
πληγές που κανενός άλλου το χέρι δεν θα τις γιατρεύουν.
Ίσως να σε σκέφτομαι κάθε μέρα, μέχρι που να φτάσει
μια μέρα που να μην θυμάμαι πως είναι να μην σε σκέφτομαι.
Ίσως σε ερωτευτώ παράφορα∙ ίσως με ερωτευτείς κι εσύ
Και μια νύχτα να κοιτάμε τη θάλασσα, το ποτό μας,
την Αθήνα φωτισμένη , τον κίτρινο ουρανό της ∙ ίσως να βλέπουμε lionkingή
Απαράδεκτους
και σε μια στιγμή να κοιταχτούμε και να πιστέψουμε
πως δεν μπορούμε να ζήσουμε η μία χωρίς την άλλη.
[Ίσως όλα αυτά να είναι μελό]
Αν σ’αγαπήσω ποτέ, θα το κάνω όχι γιατί δεν αντέχω
να μείνω μόνη μου σε ένα δωμάτιο για δεκαπέντε ώρες, ούτε γιατί δεν αντέχω να
αντιμετωπίσω το απλό γεγονός της ύπαρξής μου.
